เสิ่นเจ๋อเหวินสั่งเจ้าสองร้อยห้าโดยไม่หันกลับมามอง “ไปเอาของที่ให้แกไปซื้อช่วงนี้มาทั้งหมด”
ข้อความบนหน้าจอของเจ้าสองร้อยห้าหายไป ดวงตาสองข้างกะพริบปุบปับ
อยู่ด้วยกันงั้นเหรอ? หมายความว่าจะย้ายมาอยู่ที่นี่อย่างนั้นหรือ? ลู่ฉือตั้งใจจะอยู่ที่นี่ต่อจากนี้ไป?
นั่นก็หมายความว่าต่อไปมันจะไม่ต้องทนอยู่กับใบหน้าไม่เปลี่ยนแปลงและน่าเบื่อหน่ายของเสิ่นเจ๋อเหวินทั้งวันแล้วใช่ไหม?
เจ้าสองร้อยห้าแสดงสีหน้าไม่ได้ แต่ร่างที่เลื่อนไปหาของกลับว่องไวอย่างยิ่ง ครั้งแรกที่ตอบสนองคำสั่งของเสิ่นเจ๋อเหวินด้วยความกระตือรือร้นถึงเพียงนี้
สิบนาทีกว่าต่อมา ลู่ฉือเห็นผ้าเช็ดตัวและแปรงสีฟันลายเดียวกันในห้องน้ำ ชุดนอนแบบเดียวกันในตู้เสื้อผ้า รองเท้าแตะคู่เดียวกันที่หน้าประตู ถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองแบกกระเป๋ามานั้นช่างเกินจำเป็นไปเสียจริง
เสียงของเสิ่นเจ๋อเหวินดังมาจากด้านหลัง: “เพราะเฝ้าคาดหวังอยู่ในใจเรื่อยมา ก็เลยเตรียมการไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ”
ลู่ฉืออึ้งไป
ความไม่พอใจที่อัดอั้นในใจตอนงานเลี้ยงถูกขนนกปัดเบา ๆ หนึ่งที ก็เลือนหายไปหมดสิ้น
เขาหันกลับไป อดถามเสิ่นเจ๋อเหวินไม่ได้: “แล้วถ้าผมไม่มาล่ะ?”
ลู่ฉือนึกว่าเสิ่นเจ๋อเหวินจะตอบว่าจะรอไปเรื่อย ๆ หรือไม่ก็มั่นใจว่าเขาจะต้องมาแน่
ไม่คิดว่าคำตอบของเสิ่นเจ๋อเหวินจะเกินกว่าเขาคาดไว้อย่างสิ้นเชิง
“ผมก็จะหอบของไปหาคุณ”
เสิ่นเจ๋อเหวินพิงผนัง หางตายกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ: “ถึงอพาร์ตเมนต์เล็กนั่นจะคับแคบไปสักหน่อย แต่ก็น่าจะพอให้เราสองคนอยู่ได้”
ลู่ฉือมองเสิ่นเจ๋อเหวินอยู่ครู่หนึ่ง
“เอามือให้หน่อย”
จู่ ๆ ข้อมือของเสิ่นเจ๋อเหวินก็ถูกคนตรงหน้าจับไว้