ม่านหน้าต่างห้องหนังสือปิดเพียงครึ่งเดียว กระจกสีดำสนิทสะท้อนเงาร่างสองคนที่พิงขอบโต๊ะ
"ไม่ได้อยากพิสูจน์อะไร"
ริมฝีปากของเสิ่นเจ๋อเหวินขยับอยู่ใต้ฝ่ามือของลู่ฉือ ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้มือของลู่ฉือหดกลับเล็กน้อย
"ฉันแค่รู้สึกว่าคุณเหมือนจะมีปัญหากับครั้งที่แล้วมาก ในฐานะอัลฟาที่เหมาะสม ฉันคิดว่าฉันมีหน้าที่ต้องทำให้แฟนพอใจ"
ขนตาของลู่ฉือสั่นไหว
เขาพอจะมีปัญหาอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่เพราะรู้สึกว่าเสิ่นเจ๋อเหวินไม่เอาไหน หากเป็นเพราะวันรุ่งขึ้นเขาปวดหลังปวดเอวราวกับกระดูกทั้งร่างหักไปหมด ตอนลุกขึ้นหันหลังยังได้ยินเสียงดังกร๊อบแกร๊บเลยด้วยซ้ำ
ลู่ฉือสังเกตน้ำเสียงเย็นชาของเสิ่นเจ๋อเหวินและจับได้ถึงแววหยอกเย้า
เขาพบว่าตั้งแต่คบกัน เวลาอยู่ตามลำพัง เสิ่นเจ๋อเหวินพูดจากล้าขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้ก็แค่ปากพูด แล้วต่อไปจะลงมือเลยหรือเปล่า?
ลู่ฉือเองก็คลุกคลีในวงการธุรกิจมาหลายปี จึงสัมผัสได้ถึงวิกฤตที่อาจเกิดขึ้น
เพื่อดับวิกฤตนี้ตั้งแต่ยังไม่ทันก่อตัว ลู่ฉือจึงยกสัญญาในมือขึ้น
"ก่อนสัญญาจะมีผลบังคับใช้ ฝ่าย ข. มีสิทธิ์เสนอแก้ไขอย่างสมเหตุสมผล หรือเพิ่มเติมข้อกำหนดที่ไม่ได้ระบุไว้ให้ชัดเจน"
"คุณจะเพิ่มเติมอะไร?"
ลู่ฉือเอามือที่ปิดปากเสิ่นเจ๋อเหวินออก "ฉันตกลงอยู่ด้วยกันแล้ว แต่ฉันไม่ได้บอกว่าจะนอนเตียงเดียวกัน"
เมื่อเห็นสีหน้าของเสิ่นเจ๋อเหวินที่ค่อยๆ เย็นชาลงเรื่อยๆ ลู่ฉือก็รู้สึกทันทีว่าวันนี้สมองตัวเองแล่นดี ช่องโหว่นี้หามาได้อย่างแยบยล
ลู่ฉือยื่นมือไปเกี่ยวคอเสื้อของเสิ่นเจ๋อเหวิน นิ้วมือค่อยๆ เลื่อนลงมาตามกระดุมเสื้อเชิ้ต ผ่านผ้าบางๆ ก็คือเรือนร่างที่เหนือชั้นและแข็งแกร่งของอัลฟา