เช้าตรู่
ม่านถูกเปิดออก
แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาในห้องนอน
หวังเหยาที่เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เปิดกระเป๋าเดินทางวางลงบนพื้น เริ่มเก็บข้าวของ
ตอนมาจากเมืองหลวงเธอไม่ได้เอาของมาเยอะ เสื้อผ้าหน้าร้อนก็ไม่เปลืองที่ เครื่องสำอางอะไรพวกนั้นเธอกับเจียงหนิงใช้ด้วยกัน ก็เลยไม่ได้คิดจะเอากลับ เก็บอยู่นาน กระเป๋ายังใส่ไปได้แค่ครึ่งเดียว เธอรู้สึกว่ากระเป๋าใหญ่เกินไป หิ้วลำบาก ก็เลยลงไปชั้นล่าง ขอกระเป๋าเดินทางใบเล็กขนาด 20 นิ้วจากเฉินจือหย่วน แล้วย้ายของทั้งหมดใส่ลงไป
พอเจียงหนิงออกมาจากห้องน้ำ หวังเหยาก็ดึงซิปกระเป๋าเสร็จพอดี เธอแกล้งถามติดตลกว่า "อีหนู ไม่กลับกับแม่จริง ๆ เหรอ?"
เจียงหนิงเงียบไม่ตอบ ยืนเขิน ๆ อยู่ตรงนั้น
หวังเหยาแสร้งถอนหายใจ ส่ายหัวพูดว่า "ดูท่าที่คนรุ่นก่อนพูดไว้คงจะจริง ลูกสาวเลี้ยงไว้ให้คนอื่น พอมีผัวก็ลืมแม่"
"แม่จ๋า~"
เจียงหนิงทำท่าเขินอายเดินเข้าไปคล้องแขนหวังเหยา ออดอ้อนเหมือนตอนเด็ก ๆ
หลังกินข้าวเช้า เฉินจือหย่วนก็ขับรถพาหวังเหยาและเจียงหนิงไปสนามบิน ลงจากรถแล้ว เฉินจือหย่วนก็ไปเปิดท้ายรถยกกระเป๋าเดินทางลงมา หวังเหยารับไปแล้วโบกมือให้ทั้งสองคน ยิ้มพลางพูดว่า "พอแล้ว พวกเธอกลับไปได้ จำที่ฉันบอกไว้นะ ต้องคบกันดี ๆ ห้ามเอาแต่ใจ ห้ามทะเลาะกันเด็ดขาด"
"รู้แล้วครับคุณน้า"
หวังเหยาโบกมือ ลากกระเป๋าเดินเข้าไปในสนามบิน
พอหวังเหยาหายลับไปจากสายตา เฉินจือหย่วนก็ขับรถพาเจียงหนิงกลับตามทางเดิม