กลับถึงบ้าน มองไปเห็นภายในบ้านว่างเปล่า ในใจของหวังเหยากลับรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
ตอนยังสาว อยู่กับเจียงจิ่งหมิงสองคน ก็ไม่เคยรู้สึกเหงา แต่พออายุมากขึ้น กลับอยากได้ความคึกคัก
เอาสัมภาระเก็บไว้ชั้นบน ตอนกลางวันก็หาอะไรง่าย ๆ รองท้องไปมื้อหนึ่ง
พักกลางวันเสร็จ หวังเหยาก็นั่งบนโซฟาดูไลฟ์สดของเฉินจือหย่วน ตอนอยู่เจียงโจวเวลาผ่านไปเร็วมาก แต่พอกลับมาบ้าน บ่ายวันหนึ่งช่างยาวนานเหลือเกิน
เห็นเฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงกำลังเตรียมอาหารเย็นในครัว หวังเหยาจึงหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาเจียงจิ่งหมิงเองว่า “เย็นนี้ทำโอทีไหม”
เจียงจิ่งหมิง: “เธอจะมายุ่งฉันทำโอทีไม่โอทีทำไม”
หวังเหยา: “เจียงจิ่งหมิง แกได้ใจใหญ่แล้วนะ!”
เจียงจิ่งหมิง: “เธออยู่เจียงโจว จะมายุ่งฉันทำโอทีทำไม”
หวังเหยา: “ฉันกลับมาแล้ว”
เจียงจิ่งหมิง: “อะไรนะ!”
เจียงจิ่งหมิง: “เธอกลับมาแล้ว?”
เจียงจิ่งหมิง: “ทำไมไม่บอกฉันก่อน”
เจียงจิ่งหมิง: “ฉันกลับเดี๋ยวนี้แหละ”
เจียงจิ่งหมิง: “ถึงแน่”
หวังเหยาเห็นข้อความแล้ว ก็โยนมือถือทิ้งข้างตัวทันที
ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที
เจียงจิ่งหมิงก็รีบร้อนกลับมาถึงบ้าน วางรองเท้าหนังไว้หน้าประตู รองเท้าแตะไม่ได้แยกซ้ายขวาก็สวมเข้าไป แล้วเดินอาด ๆ เข้ามาในห้องนั่งเล่น
“เธอนี่จริง ๆ เลย กลับมาก็ไม่บอกฉันสักคำ”
“ฟังดูเหมือนแกจะมีเวลาไปรับฉันที่สนามบินงั้นแหละ”
“ฮ่า ๆ”
เจียงจิ่งหมิงหัวเราะโง่ ๆ สองที แล้วหันไปมองรอบ ๆ “อีหนูล่ะ”