“ไอ้หมูทื่อ ไอ้หมูทื่อ”
“มีอะไรเหรอ”
“เราน่าจะตั้งชื่อให้พวกมันแล้วนะ”
เฉินจือหย่วนล้างชามเสร็จเดินออกมาจากครัว ใช้เสื้อเช็ดมือพลางพูดยิ้ม ๆ ว่า “เธอตั้งเถอะ”
“ช่วยออกความเห็นหน่อยสิ”
“อย่าธรรมดาเกินไปก็พอ อย่างเสี่ยวไป๋ ต้าหวาง เตี่ยนเตี่ยนอะไรพวกนั้น มันเชยจะตาย”
เจียงหนิงเพิ่งเคยตั้งชื่อหมาเป็นครั้งแรก สมองตื้อไปหมดคิดอะไรไม่ออก จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าในห้องไลฟ์ยังมีคนเป็นแสน เธอจึงหันไปสนใจคอมเมนต์ในแชต พูดยิ้ม ๆ ว่า “ทุกคนมีคำแนะนำอะไร พิมพ์ในคอมเมนต์ได้เลยนะ”
ชาวเน็ตหัวไวรีบออกความเห็นในคอมเมนต์ในแชตทันที
[ตัวหนึ่งชื่อไหว้พระจันทร์ ตัวหนึ่งชื่อวันชาติ]
[ไหลฝู, ว่างไฉ]
[จะให้วุ่นวายทำไม ตัวหนึ่งชื่อจือจือ ตัวหนึ่งชื่อหย่วนหย่วน]
[เพื่อน นายนี่มันอัจฉริยะ!]
[ชื่อดี!]
เจียงหนิงเห็นคอมเมนต์นี้แวบแรกยังนึกไม่ทัน เห็นชาวเน็ตส่วนใหญ่เห็นด้วยกับชื่อนี้ เธอถึงได้สติดีขึ้น แล้วรีบบอกเฉินจือหย่วนว่า “พวกเขาบอกว่าให้ตัวหนึ่งชื่อจือจือ ตัวหนึ่งชื่อหย่วนหย่วน พอรวมกันก็เป็นจือหย่วน ฮ่า ๆ”
เฉินจือหย่วนกลอกตาใส่ “เธอไปฟังพวกเขาทำไม”
“แล้วนายบอกสิว่าให้ชื่ออะไรดี”
จะตั้งชื่อหมาน้อย จะมีความหมายหรือไม่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ สำคัญคือต้องเรียกง่าย เฉินจือหย่วนมองลูกหมาสองตัวครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วรีบบอกว่า “ตัวอ้วนชื่อโร่วโร่ว ตัวผอมหน่อยชื่อโต้วโต้ว”
“หา” เจียงหนิงดูไม่ค่อยพอใจ “ฟังดูเชย ๆ นะ”
หวังเหยาถึงกับขำไม่ออก “นี่ไม่ได้ตั้งชื่อคน จะต้องให้ดูดีเลิศเลออะไรขนาดนั้น ถ้าเธอนึกชื่อดี ๆ ได้ ก็เอาไปตั้งชื่อลูกตัวเองแล้วกัน”