กระดุมสองเม็ดใกล้คอเสื้อ คงเผลอหลุดตอนพลิกตัวนอน
ลำคอขาวเนียนและแนวไหปลาร้าสวยงาม เปิดเผยต่อสายตาของเฉินจือหย่วนอย่างเต็มที่ ผิวพรรณบริเวณนี้ขาววาววับท่ามกลางแสงแดด สายตายังคงเคลื่อนต่ำลงไปอีก...
"อึก"
ลูกกระเดือกของเฉินจือหย่วนขยับขึ้นลงอย่างไม่ได้ตั้งใจ หัวใจเต้นราวกับหยุดไปหนึ่งจังหวะ
ทั้งที่ขึ้นมาชั้นสามเพื่อปลุกเจียงหนิงแท้ๆ แต่ตอนนี้เขากลับยืนนิ่งอยู่ตรงปลายเตียง ในใจ เฉินจือหย่วนคนดีกำลังต่อสู้กับเฉินจือหย่วนตัวร้ายอย่างดุเดือด
เฉินจือหย่วนคนดี: "มองอะไร! ยังไม่รีบปลุกเธออีก!"
เฉินจือหย่วนตัวร้าย: "แกจะเสแสร้งไปถึงไหน?"
เฉินจือหย่วนคนดี: "แกมันไร้ยางอาย"
เฉินจือหย่วนตัวร้าย: "พูดบ้าอะไรของแก เธอเป็นแฟนฉัน ฉันจะมองแค่นี้ไม่ได้เลยเหรอ?"
เฉินจือหย่วนคนดี: "แกมันลามก"
เฉินจือหย่วนตัวร้าย: "แหย่ แหย่ แหย่~"
ดวงตาของเฉินจือหย่วนเหมือนกล้องที่ปรับโฟกัสนิ่งไว้ จับจ้องอยู่ที่บริเวณที่เผยอออกมานั้น โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าเจียงหนิงลืมตาตื่นแล้ว
พอตื่นขึ้นมา เจียงหนิงก็เห็นเฉินจือหย่วนที่ปลายเตียง
ตอนนี้เขาทำตัวเหมือนท่อนไม้ ยืนทื่ออยู่ตรงนั้น ไม่พูดอะไร
ตอนแรกเจียงหนิงยังไม่ทันตั้งตัว จนเมื่อเห็นเฉินจือหย่วนไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน จึงมองตามสายตาของเฉินจือหย่วนมาที่ตัวเอง...
"อ๊า!"
เมื่อพบว่ากระดุมสองเม็ดหลุดแล้ว เจียงหนิงก็เหมือนกระต่ายที่ตกใจ รีบดึงผ้าห่มมาปิดตัวเองไว้ทันที
"นายมองอะไรน่ะ?!"
"คือว่า... จริงๆ แล้ว... เอ่อ..." เฉินจือหย่วนพูดตะกุกตะกัก หน้าแก่ของเขาเริ่มระเรื่อขึ้นมา
"ไอ้ลามก นายออกไปเลยนะ"