คำพูดของผู้เฒ่าในตระกูลหวังคือราชโองการ
หลังจากหวังเหยารับปากแล้ว เธอก็รีบส่งข่าวนี้ไปยังกรุ๊ปครอบครัวทันที หวังเจิ้นตงและหวังหนานรู้มานานแล้วว่าผู้เฒ่าอยากไปมณฑลเจียงซีสักครั้ง เพียงแต่หลังจากผู้เฒ่าป่วยเป็นอัลไซเมอร์ เรื่องนี้ก็ถูกเลื่อนไป ตอนนี้ร่างกายของผู้เฒ่าดีขึ้นบ้างแล้ว และยังเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาตอนที่มีสติ อีกทั้งน้องสาวก็จะไปเป็นเพื่อนด้วย สองพี่น้องจึงไม่มีข้อโต้แย้งอะไร
แค่ตั๋วเครื่องบินช่วงวันชาติหาซื้อยากมาก โชคดีที่หวังหนานรู้จักกับผู้บริหารระดับสูงของสายการบิน การหาตั๋วไปเจียงโจวสักสองสามใบจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา
หวังเหยาโทรหาเจียงหนิงอย่างรวดเร็ว หลังจากเฉินจือหย่วนเห็นชื่อบนหน้าจอ เขาก็ปิดเสียงห้องไลฟ์
เจียงหนิงเปิดลำโพง แล้วรับสาย
"ฮัลโหล คุณแม่~"
หวังเหยาพูดสั้น ๆ ว่า "ช่วงไหว้พระจันทร์ เธอกับเสี่ยวเฉินกลับมาที่เมืองหลวงสักเที่ยว คุณตาของเธอจะไปอยู่กับพวกเธอสักพัก"
"จริงเหรอคะ?"
"อืม หลังไหว้พระจันทร์ แม่กับคุณตาคุณยายจะไปด้วยกัน"
เจียงหนิงดีใจสุดขีด "ได้ค่ะ หนิงรู้แล้ว"
"เสี่ยวเฉิน ส่งเลขบัตรประชาชนมาให้คุณป้าหน่อย เดี๋ยวคุณป้าจัดการตั๋วให้"
"คุณน้า น้องสาวผมก็จะกลับบ้านช่วงวันชาติเหมือนกัน"
"ส่งมาให้คุณป้าด้วยกันเลย"
"ครับ"
คุยกันไม่กี่ประโยค โทรศัพท์ก็วางสาย
เจียงหนิงที่เดิมยังมีความกังวลอยู่บ้าง ตอนนี้หมดห่วงไปหมดแล้ว
มากับคุณตาด้วยกันแบบนี้ ถึงพ่อจะมีความเห็นอะไรก็คงไม่พูดอะไร