วันที่ยี่สิบสี่กันยายน เฉินจือหย่วนตื่นแต่เช้าแล้วเปลี่ยนคำอธิบายในโต่วอินของตัวเองเป็น 'ไปพบพ่อแม่แล้วนะ ลาหยุดหนึ่งวัน มว้าก'
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงหนิงก็เปลี่ยนคำอธิบายในโต่วอินของเธอเป็นประโยคต่อท้ายของประโยคนี้: ลาหยุดหนึ่งวันนะ มว้าก
พรุ่งนี้ก็จะถึงวันไหว้พระจันทร์แล้ว แผนของเฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงคือ รีบกลับถึงบ้านก่อนเที่ยงวันนี้ พักที่บ้านหนึ่งคืน แล้วพรุ่งนี้เช้าก็จะออกเดินทางไปเมืองหลวงเลย
กำลังจะได้พบพ่อแม่ของเฉินจือหย่วนแล้ว เจียงหนิงตื่นขึ้นมาแต่เช้าก็ใจลอยๆ เต็มไปด้วยภาพฉากพบพ่อแม่ที่น่าอึดอัด
พวกเขาคงอยู่เมืองหลวงไม่ได้หลายวันก็จะกลับมาแล้ว ดังนั้นเสื้อผ้าต่างๆ จึงใส่กระเป๋าเดินทางใบเดียวไว้ด้วยกัน เก็บทุกอย่างเสร็จแล้ว เฉินจือหย่วนก็จูงมือเจียงหนิงออกจากบ้าน
ล็อกประตูรั้ว ใส่กระเป๋าเดินทางไว้ในรถ ทั้งสองก็ออกเดินทางกันในไม่ช้า
ตลอดทาง เจียงหนิงถามคำถามมากมาย:
“พ่อแม่นายรู้ใช่ไหมว่าเราจะกลับไปวันนี้?”
“ที่บ้านคงไม่มีคนเยอะหรอกนะ?”
“หนูเรียกพ่อของนายว่าคุณอาตอนนี้ได้ไหม?”
“คืนนี้เราพักยังไง?”
“อีกนานไหมถึงจะถึง?”
“ต้องซื้ออะไรไปไหม?”
เฉินจือหย่วนตอบอย่างอดทนไม่รู้เบื่อ ที่จริง เถ้าเฉินกับหวังรู้ว่าเมื่อคืนว่าวันนี้จะพาเจียงหนิงกลับบ้าน ก็ตื่นเต้นกันทั้งคืน ไม่เพียงแต่ทำความสะอาดบ้านยกใหญ่ตลอดทั้งคืน รุ่งเช้า เถ้าเฉินติดป้าย 'หยุดพัก' ไว้หน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วก็ออกไปจ่ายตลาดใหญ่
ก่อนเที่ยง หวังซูเหม่ยก็ยุ่งอยู่ในครัว เฉินต้าซานเองก็จัดผลไม้ที่ซื้อมาใส่จานผลไม้ทีละอย่างในห้องรับแขก แล้วยังทำตามที่ภรรยาสั่ง ใช้น้ำยาถูพื้นที่ผสมกลิ่นเลมอนถูพื้นอีกหนึ่งรอบ