หลังอาหารกลางวัน เฉินจือหย่วนพาเจียงหนิงขึ้นไปชั้นบนเพื่อชมห้องของเขา
เจียงหนิงก้าวเข้ามาก็ถูกภาพถ่ายครอบครัวเก่าแก่บนโต๊ะดึงดูดสายตาในทันที
ในภาพ เฉินต้าซานและหวังซูเหม่ยยังดูหนุ่มสาว หน้าตาของทั้งคู่ในตอนนั้นถือว่าเป็นหนุ่มหล่อสาวสวย เฉินจือหย่วนอายุราวสิบขวบ สวมเสื้อไหมพรมสีน้ำเงินเข้ม มีลายการ์ตูนหัวหมีที่หน้าอก เขายืนอยู่ข้างหน้าหวังซูเหม่ย ชูสองนิ้วเป็นรูปกรรไกรประกบแก้ม แก้มแดงระเรื่อ ดูน่ารักมาก ส่วนเฉินเสี่ยวหว่านยังเป็นเด็กทารกอายุสองสามขวบ ถูกเฉินต้าซานอุ้มนั่งบนตัก
ภาพถ่ายถูกเก็บรักษาอย่างดี แต่แค่ใส่กรอบรูปไม่ได้เคลือบพลาสติก ตอนนี้จึงเหลืองเล็กน้อย
ในยุคนั้น การไปถ่ายรูปที่ร้านถ่ายรูปในอำเภอเป็นเรื่องหรูหรามาก รูปถ่ายของเฉินจือหย่วนก่อนอายุสิบขวบรวมกันยังไม่ถึงยี่สิบใบ
เจียงหนิงไม่เหมือนกัน ตั้งแต่เธอเกิดมา แทบทุกเดือนเจียงจิ่งหมิงและหวังเหยาจะถ่ายรูปให้เธอสองสามใบ เพื่อป้องกันรูปหาย เจียงจิ่งหมิงในตอนแรกยังใช้แผ่นซีดีสำรองข้อมูล จากนั้นเปลี่ยนเป็นยูเอสบี และสุดท้ายกลายเป็นโซลิดสเตตไดรฟ์
โซลิดสเตตไดรฟ์นั้น ไม่เพียงเก็บรูปถ่ายของเจียงหนิงนับพันใบ แต่ยังมีวิดีโออีกไม่น้อย
เฉินจือหย่วนทิ้งตัวลงบนเตียง เอามือประสานหนุนศีรษะ "พรุ่งนี้เวลานี้พวกเราคงถึงบ้านเธอแล้วล่ะ?"
"ใช่สิ"
กินอิ่มตอนเที่ยง เฉินจือหย่วนตอนนี้เริ่มง่วงนิด ๆ แล้ว เขาหาวหนึ่งที เพิ่งหลับตา เจียงหนิงก็เดินเข้ามา เอื้อมมือเขย่าแขนเขา "คืนนี้ฉันนอนที่ไหนกันแน่?"