สองวันก่อนเทศกาลใหญ่สามเทศกาลของทุกปี เป็นช่วงที่ตระกูลหวังคึกคักที่สุด
บรรดารุ่นน้องที่ผู้เฒ่าเคยให้การสนับสนุน หรือลูกหลานของเพื่อนร่วมรบที่เคยมีไมตรีต่อกัน ต่างเลือกมาเยี่ยมเยียนผู้เฒ่าทั้งสองในช่วงนี้
ก่อนที่ผู้เฒ่าจะป่วยเป็นอัลไซเมอร์ สองวันนี้ธรณีประตูบ้านแทบถูกเหยียบพัง แต่หลังจากนั้น จำนวนคนก็น้อยลงไปทันที
ไม่ใช่ว่าพวกนั้นเห็นแก่ผลประโยชน์หรอก เพียงแต่ผู้เฒ่าหญิงประกาศต่อหน้าสาธารณะว่า แก่แล้วอยากได้ความสงบ ปกติโทรศัพท์หรือส่งข้อความมาทักทายก็พอ ไม่ต้องอุตส่าห์มาให้เห็นหน้า
หลังจากผู้เฒ่าหญิงพูดเช่นนั้น หลายปีมานี้คนที่มาเยี่ยมบ้านก็น้อยลงเรื่อย ๆ
แต่บางคนที่สนิทเป็นพิเศษ ก็ยังจะแวะมาที่บ้านในวันก่อนวันเทศกาล
หนึ่งในนั้นที่มาทุกครั้ง คือลูกชายของเพื่อนร่วมรบที่เคยออกรบที่สมรภูมิเวียดนามใต้กับผู้เฒ่า ชื่อว่าซ่าวตงเซิง อายุก็หกสิบกว่าแล้ว ปัจจุบันทำงานอยู่ในกรมพลาธิการทหาร ก่อนหน้านี้ส่วนมากจะมาคนเดียวหรือพาภรรยามาด้วย แต่ครั้งนี้ กลับพาเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาด้วย
ทุกปีช่วงนี้หวังเหยาจะมาช่วยต้อนรับที่บ้าน โชคดีที่ปีนี้พี่ชายและพี่สะใภ้คนรองว่าง ช่วยให้หวังเหยาประหยัดแรงไปได้มาก
หลังจากทักทายไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกันอยู่ครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าหญิงก็เอ่ยถามขึ้นก่อนว่า “ตงเซิง นี่หลานชายแกหรือ?”
“ใช่ครับ ชื่อเล่นว่าเทาเทา เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย”
ผู้เฒ่าหญิงเอ่ยเกรงใจไปคำหนึ่ง “ดูท่าทางเด็กคนนี้ไม่เลวนี่”
ซ่าวตงเซิงพูดยิ้ม ๆ “ก็พอดูได้ พ่อแม่เขาอยากให้ไปอยู่ข้างนอกคนเดียว ผมเองที่ยืนกรานให้เขาอยู่ในเมืองหลวง... ป้าหลิว ป้ามีหลานสาวที่อายุแค่ยี่สิบกว่าปีอยู่คนหนึ่งนี่ อยากให้เด็กสองคนได้เจอกัน ทำความรู้จักกันไหมครับ?”