เดินออกมาจากห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีสองห้องสอง ก็เห็นหวังเฉิงเจ๋อยืนรออยู่ในทางเดินแล้ว
ทั้งสามคนเดินไปห้องน้ำเหมือนทุกวัน
“เฉิงเจ๋อ ห้องเรามีนักเรียนย้ายมาใหม่ด้วยแหละ”
หลิวเทารีบเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง สีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉาปนอ excitement ก่อนจะพูดว่า “หน้าตาดีกว่าน้องสาวของพวกแกสองคนอีก”
“น้องแกสิ!”
เจียงชวนกับหวังเฉิงเจ๋อด่าขึ้นมาพร้อมกัน
หวังเฉิงเจ๋อก็มีน้องสาวเหมือนเจียงชวน เธออายุน้อยกว่าเขาปีครึ่ง ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นปีสามที่โรงเรียนอีกแห่ง ผลการเรียนย่ำแย่จนพ่อแม่ตัดสินใจแล้วว่าพอขึ้นมัธยมปลายจะให้เธอไปสายศิลปะ
“ชวน แกไม่คิดอะไรบ้างเลยเหรอ?”
“แกคิดว่าฉันเป็นเหมือนแกหรือไง เห็นสาวสวยแล้วก็ชอบไปหมด?”
หลิวเชียนพึมพำ “หรือว่าเคยโดนเทมาแล้วครั้งหนึ่ง เลยไม่กล้าคบใครอีก?”
สีหน้าเจียงชวนชะงักไป แต่ฝีเท้ายังคงเดินต่อ
หวังเฉิงเจ๋อเห็นดังนั้นก็ฟาดหัวหลิวเชียนดังเพียะ “ไอ้หมูอ้วน แกอย่าพูดจี้ใจดำได้ไหม?”
“ฉัน...”
พูดจบหลิวเชียนก็เริ่มเสียใจขึ้นมานิดหน่อย
ก่อนหน้านี้เจียงชวนเคยมีรักแรกชื่อซ่งอวี่ถง ทั้งคู่รู้จักกันตอนเริ่มมีความรู้สึกแบบหนุ่มสาว แต่หลังสอบเข้าเรียนมัธยมปลาย ซ่งอวี่ถงก็ถูกพ่อแม่จัดแจงให้ไปเรียนต่อต่างประเทศ ตอนจากกันยังอาลัยอาวรณ์ สัญญากันไว้ว่าจะติดต่อกันทุกวัน แต่หลังจากไปต่างประเทศได้ไม่ถึงสองเดือน เธอก็ตัดการติดต่อฝ่ายเดียว ครึ่งปีต่อมา ในงานเลี้ยงรุ่นของเพื่อนมัธยมต้น ข้างกายเธอกลับมีหนุ่มมาดดีเพิ่มมาอีกคน เขาเรียนต่ออยู่ที่ออสเตรเลียเหมือนกัน ไม่เพียงหน้าตาดี แต่ฐานะทางบ้านยังดีอีกด้วย ดูแล้วเหนือกว่าเจียงชวนแทบทุกด้าน...