โรงเรียนมัธยมต้นที่สองเฉาหยาง
เวลา 8 โมงเช้า เสียงกริ่งเตือนก่อนเข้าเรียนดังขึ้นตรงเวลา
ห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีสองห้องสองมีนักเรียนนั่งกันเกือบเต็มแล้ว เว้นแต่ที่นั่งริมหน้าต่างแถวสุดท้ายซึ่งยังว่างอยู่ แต่เจียงชวนมาสายเป็นประจำ เพื่อนร่วมชั้นจึงไม่มีใครใส่ใจ
คาบแรกของเช้าวันนี้เดิมทีเป็นวิชาภาษาอังกฤษ ทว่าคนที่เดินเข้าห้องมาก่อนกลับเป็นหลิวหมิ่น ครูประจำชั้น
“เงียบก่อน ครูมีเรื่องจะบอก”
ดวงตาใสซื่อยี่สิบแปดคู่หันไปทางหน้าชั้นพร้อมกัน
หลิวหมิ่นซึ่งถูกสงสัยว่ากำลังเข้าสู่วัยทอง วางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะครูแล้วพูดเข้าเรื่องทันที “วันนี้ห้องเรามีเพื่อนใหม่ ทุกคนปรบมือต้อนรับหน่อย”
พอสิ้นเสียง นักเรียนในห้องก็พากันยืดคอมองออกไปด้านนอก
น่าเสียดายที่ที่นั่งในห้องจัดเรียงตามส่วนสูง นักเรียนหญิงนั่งอยู่ด้านหน้า ส่วนนักเรียนชายที่อยู่แถวหลังจึงมองเห็นคนข้างนอกได้แค่ครึ่งตัว แต่พวกนักเรียนหญิงด้านหน้า โดยเฉพาะสองคนที่นั่งใกล้ประตู พอเห็นนักเรียนย้ายมาใหม่ก็อดส่งเสียงอุทานออกมาไม่ได้
เสียงอุทานนั้นทำเอาพวกผู้ชายแถวหลังร้อนใจจนเกาหัวเกาหูไปตาม ๆ กัน
หลิวเชียนไม่คิดเลยว่าเรื่องนักเรียนย้ายมาใหม่ที่หวังเฉิงเจ๋อพูดถึงเมื่อวานจะเป็นเรื่องจริง เขาอดไม่ได้ที่จะจัดหน้าม้าของตัวเอง
“อวี๋ซีซี เข้ามาได้”
หลิวหมิ่นหันไปทางประตูแล้วเรียก
ครู่ต่อมา เด็กสาวรูปร่างอ้อนแอ้นก็เดินเข้ามาจากด้านนอก ผิวขาวสะอาด คิ้วตาสดใส ดวงตาเป็นประกายชวนมอง แม้จะสวมชุดนักเรียน แต่ก็ทำให้รู้สึกสดชื่นสะดุดตา