เจียงชวนเข้าใจเรื่องหนึ่งมาตั้งแต่เด็ก นั่นคือไม่ว่าในชีวิตนี้เขาจะทำอะไร ก็ไม่มีทางประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานเกินพ่อของตัวเองได้
ในเมื่อเฉินอวี่เก่งมากพอแล้ว เขาจะธรรมดาหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร
เขาไม่คิดจะแย่งอะไรกับเฉินอวี่อยู่แล้ว
หลังเสร็จกิจกรรมออกกำลังกายระหว่างคาบ นักเรียนทยอยกลับเข้าห้องเรียน เจียงชวนยังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ หลิวเชียนที่แวะไปซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อน้ำอัดลมมาขวดหนึ่ง แล้ววางนมสดไว้บนโต๊ะของเจียงชวน อวี๋ซีซีเหลือบมองเจียงชวน สายตาหยุดอยู่ที่มือซ้ายใหญ่กว้างของเขาซึ่งเปื้อนฝุ่นชอล์ก
เธอมองไปที่กระดานดำ แววตาฉายความสงสัยขึ้นมาวูบหนึ่ง
พอเสียงกริ่งเลิกเรียนช่วงเช้าดัง นักเรียนที่ไปกลับก็รีบร้อนออกจากห้องเรียนกันทีละคน หลังวันชาติ โรงเรียนปรับตารางเวลาใหม่ ช่วงพักกลางวันยาวเป็นชั่วโมงครึ่ง นักเรียนบางคนต้องนั่งรถเมล์กลับบ้านด้วย เวลาจึงค่อนข้างกระชั้น
แต่พวกที่กินข้าวกลางวันที่โรงอาหารกลับไม่ต้องรีบร้อนเลย หลังมื้อกลางวันจะงีบในห้องเรียน ออกไปอาบแดดที่สนาม หรือแม้แต่ไปอ่านหนังสือในห้องสมุดก็ได้
เทียบกับชีวิตมัธยมเมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้ว เด็กมัธยมสมัยนี้ไม่รู้ว่าโชคดีแค่ไหน
“เจียงชวน ไปกินข้าวกัน”
ตอนคนในห้องทยอยออกไปเกือบหมด หวังเฉิงเจ๋อจากห้องข้าง ๆ ก็เดินอาด ๆ เข้ามา
เจียงชวนเงยหน้าขึ้นเตรียมลุก แต่กลับเห็นว่าอวี๋ซีซีที่นั่งข้าง ๆ ยังอยู่ที่เดิม