สิบเอ็ดโมง คนทั้งสองในกระท่อมไม้กล่าวราตรีสวัสดิ์กัน แล้วเสียงสนทนาก็เงียบลงในที่สุด
จำนวนคนในห้องไลฟ์ก็พุ่งถึงจุดสูงสุดตอนสี่ทุ่มครึ่ง
หลี่ซูจวินเห็นทั้งสองเข้านอนแล้ว จึงรีบโทรหาแผนกเทคนิค บอกให้พวกเขาตัดต่อคลิปเมื่อกี้ออกมาให้เสร็จภายในคืนนี้
คืนนี้ สำหรับใครหลายคนแล้ว คงเป็นคืนที่นอนไม่หลับแน่นอน
……
เมื่อแสงแรกของยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างบนเพดานลงมากระทบกระท่อมไม้ เฉินจือหย่วนก็ตื่นขึ้น
ในกระท่อมไม้ไม่มีที่ล้างหน้าแปรงฟัน เฉินจือหย่วนลังเลว่าจะกลับไปล้างที่หอพักก่อนแล้วค่อยกลับมาก่อนดีไหม แต่ก็กลัวว่าระหว่างที่ไม่อยู่ เจียงหนิงจะตื่นขึ้นมาแล้วหาเขาไม่เจอ เขาจึงเดินไปนั่งลงหน้าประตูห้องข้าง ๆ ใต้กล้องพอดี
ฟ้าเพิ่งสว่างได้ไม่นาน น่าจะราว ๆ หกโมงกว่า
ตั้งแต่เมื่อคืนสี่ทุ่มจนถึงตอนนี้ นับเต็ม ๆ ก็เพิ่งหลับไปเจ็ดชั่วโมง ยังดีที่ก่อนหน้านี้ต้องทำงานล่วงเวลาบ่อย การนอนแค่เจ็ดชั่วโมง สำหรับเฉินจือหย่วนก็เกินพอแล้ว
ไม่มีมือถือ ไม่มีนาฬิกา เฉินจือหย่วนนั่งอยู่หน้าประตู ไม่รู้ว่ารอนานแค่ไหน
ในห้องไลฟ์กลับมีคนเข้ามาเรื่อย ๆ
"เฉิน... ไอ้หมู" เจียงหนิงตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย สิ่งแรกที่ทำคือเคาะผนังไม้ตรงกลาง แล้วเรียกฉายาที่เพิ่งตั้งให้เฉินจือหย่วนเมื่อคืน... ฉายารัก
"ฉันอยู่ข้างนอก"
เจียงหนิงได้ยินเสียงดังมาจากนอกประตู จึงรีบเปิดผ้าห่มลุกจากเตียง เปิดประตู เห็นเฉินจือหย่วนนั่งอยู่หน้าประตู นางถามด้วยความสงสัย "คุณตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"