เจียงจิ่งหมิงนอนไม่หลับ
แถมยังมีอาการซึมเศร้าเล็กน้อย
สถานการณ์หนักหนาเอาเรื่อง
แค่หลับตาลงก็ได้ยินบทสนทนาสองประโยคดังวนในหู...
"ฉันชอบนาย"
"ฉันก็เหมือนกัน"
แค่เจ็ดคำสั้น ๆ กลับเหมือนมีดเจ็ดเล่มกรีดแทงใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อีหนูเอ๊ยอีหนู ผู้ชายน่ะไม่มีใครดีจริง ๆ สักคน เธอโดนคำหวานของมันหลอกง่าย ๆ อย่างนี้ได้ยังไง
อย่าเรียนแบบแม่ที่มีสมองรักนะ!!!
ในจอไลฟ์ทั้งสองห้องไม่มีเงาร่างของใครเลย แต่เพราะยังได้ยินเสียงพูดคุย ช่วงที่จำนวนคนดูในห้องอื่นลดลงอย่างรวดเร็ว ห้องของเฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงกลับมีคนทะลักเข้ามาไม่หยุด
หนึ่งล้าน! สองล้าน! สามล้าน!
ต่อให้เป็นดาราแถวหน้าของวงการ เปิดคอนเสิร์ตออนไลน์บนโต่วอิน จำนวนคนดูพร้อมกันก็ยากจะถึงสามล้าน
แต่คืนนี้ เฉินจือหย่วนทำได้
แต่ดันเถอะ เขากลับไม่รู้เรื่องนั้นเลย ยังคงนั่งคุยกับเจียงหนิงไปเรื่อยเปื่อย
เจียงหนิง: "เฉินจือหย่วน อัดรายการเสร็จ นายจะไปทำอะไรต่อเหรอ"
เฉินจือหย่วน: "ยังไม่ได้คิดเลย ครอบครัวฉันก็ไม่รู้ว่าฉันมาออกรายการ"
เจียงหนิง: "หา"
เฉินจือหย่วน: "ฉันโกหกพวกท่านว่า ลาออกจากงานเก่ามาหางานใหม่ที่นี่"
เจียงหนิง: "ทำไม"
เฉินจือหย่วน: "กลัวพวกท่านเป็นห่วงน่ะ ฉันไม่ใช่ผู้เข้าร่วมที่โชคดีที่จับฉลากได้มาเหรอ นึกว่ารายการจะคัดออกหลังผ่านไปสองวัน"
เจียงหนิง: "ตอนนี้นายบอกพวกท่านได้แล้วนะ"
เฉินจือหย่วน: "รออัดเสร็จค่อยบอกดีกว่า ตอนนี้มีคนจับตามองฉันเยอะ กลัวจะพาเรื่องวุ่นวายไปให้พวกท่าน"