หลังอาหารเที่ยงไม่นาน ช่างสองคนก็มาถึงอีกครั้งเพื่อติดตั้งแผ่นผนัง ติดฝ้าแล้วปูพื้นไม้ ตอนนี้ก็ติดแผ่นผนัง ห้องเก็บของที่เคยรกก็กลายเป็นห้องนอนสวยงามอย่างรวดเร็ว
ก่อนบ่ายสี่โมงช่างก็เสร็จงาน หลังจากส่งพวกเขากลับไป เฉินจือหย่วนก็พูดกับหวังเหยาว่า “เมื่อเช้าผมกับเจียงหนิงไปสั่งเตียงกับตู้เสื้อผ้าไว้ที่ห้างเฟอร์นิเจอร์แล้ว พรุ่งนี้เช้าพวกเขาจะมาส่ง”
“งั้นเหรอ ฉันกำลังจะสั่งในเน็ตอยู่เลย”
“ซื้อหน้าร้านเร็วกว่า ทางออนไลน์อาจต้องรอนาน”
พูดจบ เฉินจือหย่วนก็หาผ้าและกะละมังน้ำมาเช็ดหน้าต่างในห้อง หวังเหยาเรียกเจียงหนิงให้มาช่วย แต่เจียงหนิงเอาแต่เล่นกับลูกหมาสองตัว ไม่มีทีท่าจะลุก หวังเหยาถอนหายใจ แล้วก็ถือไม้ถูพื้นถูพื้นเอง
ที่ลานบ้าน เจียงหนิงเดินนำหน้าคุณยายสองรอบ เห็นลูกหมาสองตัวเดินตามหลังอย่างว่าง่าย เจียงหนิงก็อวดกับคุณยายว่า “คุณยายดูสิ ตอนนี้พวกมันเชื่อฟังหนูแล้วนะ”
“เธอน่ะ อายุยี่สิบกว่าแล้ว เอาแต่เล่นไปวัน ๆ ถ้าไม่ได้เจอเสี่ยวเฉิน ต่อไปชีวิตเธอจะอยู่ยังไง”
เจียงหนิงฟังจบก็เข้าไปคลอเคลียข้างคุณยาย ย่นจมูกเล็ก ๆ แล้วพูดว่า “หนูก็อยู่กับพ่อกับแม่ไง”
“พ่อแม่เธอจะเฝ้าเธอไปทั้งชีวิตได้ยังไง”
“คุณยายก็พูดแต่แบบนี้แหละ”
ผู้เฒ่าหญิงยื่นมือลูบหัวเจียงหนิง พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “อีหนูหนิง จำคำยายไว้ให้ดีนะ อย่าเห็นว่าการที่คนอื่นดีกับเราเป็นเรื่องที่ควรจะเป็น ความรักก็ต้องใช้คนสองคนค่อย ๆ สร้างกันไป”