"นายล้างผักไว้หมดแล้วเหรอ?"
"เจ๋งไหมล่ะ?"
"เจ๋งมาก ช่วยฉันประหยัดเวลาไปได้เยอะเลย"
เจียงหนิงเช็ดมือที่เปียกจนแห้ง แล้วส่งผ้ากันเปื้อนให้เฉินจือหย่วนพลางพูดว่า "ตู้เย็นว่างเปล่าแล้วนะ เราต้องไปซูเปอร์มาร์เก็ตกันหน่อยแล้ว"
เฉินจือหย่วนรับผ้ากันเปื้อนมาสวมใส่อย่างคล่องแคล่ว ปากก็พูดไปด้วย "งั้นกินข้าวเสร็จเราก็ไปกันเลย นายคิดดูก่อนนะว่ายังมีอะไรต้องซื้ออีก"
"ซื้อกับข้าวก็พอแล้ว ที่บ้านไม่ขาดอะไรหรอก ยังไงบ่ายนี้ก็ว่าง กว่าจะถึงตอนนั้นไปเดินเล่นในซูเปอร์มาร์เก็ตนาน ๆ ก็ได้"
"ก็จริง"
อาจเป็นเพราะตอนเช้าพลิกดินแรงเกินไป ตอนนี้แขนเลยเริ่มปวดเมื่อยขึ้นมา เฉินจือหย่วนเอามือกดบ่าหมุนเป็นวงกลมสองรอบ ก่อนจะเริ่มผัดกับข้าว
เจียงหนิงสังเกตเห็น ก็รีบถามขึ้นมาว่า "นายเจ็บมือเหรอ?"
"เมื่อยนิดหน่อย"
"เป็นอะไรมากไหม?"
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย"
เจียงหนิงเดินเข้าไปใกล้ แล้วปรับเปลวไฟเตาแก๊สให้เหลือน้อยสุด จากนั้นก็ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงบงการว่า "ให้ฉันดูหน่อย"
"บอกว่าไม่เป็นไร"
เจียงหนิงไม่สนใจ เขย่งปลายเท้าขึ้นร่นแขนเสื้อของเขาขึ้นไปจนถึงต้นแขน เห็นว่าบ่าเขาแดง ๆ จึงยื่นมือไปแตะลงบนบ่าของเฉินจือหย่วน
มือเล็ก ๆ เย็น ๆ ค่อย ๆ นวดคลึงเบา ๆ อาการปวดเมื่อยก็ทุเลาลงไปได้มากทีเดียว
"ดีขึ้นบ้างไหม?"
"ดีขึ้นเยอะแล้ว"
"นายนี่มันเสือกแท้ ๆ ไม่รู้เลยว่าตัวเองหนักเบาแค่ไหน"
เฉินจือหย่วนตบแขนตัวเองเบา ๆ แล้วยิ้มโง่ ๆ พูดว่า "ตรงนี้ก็เมื่อยนิดหน่อยเหมือนกัน"
เจียงหนิงก็ขยับมือไปนวดให้อีกครั้ง
ผ่านไปไม่นาน เฉินจือหย่วนก็พูดอีก "จริง ๆ แล้วที่ขาก็ปวดนิดหน่อย"
เจียงหนิงเงยหน้าขึ้นมองเฉินจือหย่วน เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่ที่มุมปาก ถึงได้รู้ว่าตัวเองถูกหลอกเข้าให้แล้ว ก็เลยตบลงบนแขนของเฉินจือหย่วนหนึ่งที พลางโวยวายว่า "ฉันไม่นวดให้นายอีกแล้ว"