"ใครบอกเธอ?"
เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนฝ่ายแรกจะถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม
หลินจื่อซวนตอบอย่างมั่นใจเต็มร้อยว่า "ไม่มีใครบอกหรอก วันที่พี่กับพี่สาวย้ายเข้ามาวันแรก ผมก็รู้แล้ว"
"เอ่อ..."
เจียงหนิงนั่งเก้ออยู่บนโซฟา กินของทอดน้ำมัน ส่วนเฉินจือหย่วนก็ไม่อธิบายอะไร เขากลัวว่าถ้าอธิบายไป หลินจื่อซวนจะโพล่งคำพูดไร้เดียงสาแบบนั้นออกมาอีก
พี่น้องคู่นั้นถือชามเปล่ากับขนมออกไปนอกบ้านแล้ว เฉินจือหย่วนก็นั่งลงบนโซฟา ความสนใจของทั้งสองจับจ้องไปที่คอมเมนต์ในแชต
[พูดสิ! อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง!]
[เด็กนี่เฉินหมาเชิญมาเป็นปีกช่วยจีบหรือเปล่า?]
[ก็สามีภรรยากันมานานแล้ว จะเขินอะไร?]
เฉินจือหย่วนไม่สนใจคอมเมนต์ในแชต เอื้อมมือไปหยิบของทอดน้ำมันในชามขึ้นมากิน มองเจียงหนิงไม่พูดอะไร เขาก็เลยแกล้งถามว่า "อร่อยไหม?"
คำว่า "เธอเป็นเมียแก" เหมือนยังสะท้อนก้องอยู่ในหู
เจียงหนิงหัวใจสั่น พยักหน้า "อร่อยจัง~"
ดูเหมือนรู้สึกว่าบรรยากาศอึดอัดไปหน่อย เจียงหนิงรีบเสริมอีกประโยค "เย็นนี้ไม่ต้องทำกับข้าวแล้ว กินอันนี้ก็พอ"
เฉินจือหย่วนไม่ได้คัดค้านอะไร ของทอดน้ำมันนี่แคลอรีสูงมาก กินสองชิ้นคงเทียบเท่าข้าวหนึ่งชามแล้ว
[แม่ไปไหน?]
[ใช่ๆ สองวันนี้ที่ไลฟ์ทำไมไม่เห็นแม่เลย?]
[แม่กลับไปแล้วเหรอ?]
[เหลือแค่เราสองคนในบ้านใช่ไหม?]