ค่ำคืนเงียบสงัด
เจียงหนิงนอนอยู่บนเตียง แต่กลับนอนไม่หลับ
ในหัวเต็มไปด้วยจินตนาการสับสนอลหม่าน...
ไอ้หมูนั่นกำลังทำอะไรอยู่?
จะเป็นเหมือนตัวเองไหม ที่นอนไม่หลับ?
เดี๋ยวเขาจะขึ้นมาหาฉันไหม?
แล้วฉันควรเปิดประตูดีไหม?
แย่แล้ว ดูเหมือนฉันลืมล็อกกลอนประตู
ต้องไปล็อกไหมนะ?
ไม่เอา เอา ไม่เอา เอา...
ขณะที่คิดไปเรื่อย โทรศัพท์ที่วางบนหมอนข้างๆ ก็ดังขึ้น เสียงหนึ่ง ทำให้ใจของเธอกระตุก พร้อมกับหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย
หยิบขึ้นมาดู
เฉินจือหย่วน: "พรุ่งนี้เช้าอยากกินอะไร?"
เจียงหนิงถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบตอบกลับ: "อะไรก็ได้"
เฉินจือหย่วน: "รีบนอนเถอะ ฝันดี"
เจียงหนิง: "ฝันดี"
รออยู่สองนาที เห็นว่าเฉินจือหย่วนไม่ส่งข้อความมาอีกจริงๆ เจียงหนิงก็ขว้างโทรศัพท์ทิ้งข้างหนึ่งอย่าง 'ขุ่นเคือง'
ไอ้หมูทื่อ โง่เง่า พูดมากกว่านี้สักสองสามคำก็ไม่ได้เหรอ
หนึ่งเค่อต่อมา เธอก็ผล็อยหลับไป ฝันหวานมาก ฝันถึงท้องฟ้าสีคราม เมฆขาว ภูเขาเขียวน้ำใส ควันกรุ่นจากปล่องไฟ บ้าน และยังมีไอ้หมูทื่ออีกด้วย
...
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนออกไปทิ้งขยะ เฉินจือหย่วนบังเอิญเจอหลินจื่อซวนกับหลินจือเซี่ย สองพี่น้องกำลังเตรียมตัวไปโรงเรียน
คนที่ไปส่งพวกเขา คือปู่ของพวกเขา ผู้เฒ่าผิวคล้ำ หน้าตาซื่อตรง
เฉินจือหย่วนทักทายก่อน ปู่ก็ยิ้มและพยักหน้าให้
หลินจื่อซวนสนิทกับเฉินจือหย่วนมากแล้ว เธอนั่งอยู่ท้ายรถสามล้อไฟฟ้า ตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น: "พี่ชาย หมาตัวโตที่บ้านเรา เมื่อคืนออกลูกเป็นลูกหมาน้อยแล้ว"