เจียงจิ่งหมิงเห็นเฉินจือหย่วนและเจียงหนิงเดินออกมาจากสนามบินแต่ไกล เขาโบกมืออย่างตื่นเต้น แต่เจียงหนิงเอาแต่มองเฉินจือหย่วน ไม่เห็นเขาเลยสักนิด
ทั้งที่ฟ้าโปร่ง แต่ใจเจียงจิ่งหมิงกลับเย็นเฉียบ
คิดว่าอีกครึ่งเดือนพวกเขาก็จะหมั้นกันแล้ว เมื่อเจียงจิ่งหมิงเห็นเฉินจือหย่วนพาเจียงหนิงเร่งฝีเท้าเดินมาทางนี้ เขาก็รีบเก็บอารมณ์หงุดหงิดลง
"พ่อ (อา) ~"
"ขึ้นรถเถอะ"
เฉินจือหย่วนเห็นเจียงหนิงเปิดประตูหลัง เขาก็เปิดประตูข้างคนนั่งฝั่งผู้ช่วยแล้วนั่งไป
ถ้าไม่ใช่รถแท็กซี่หรือรถแกร็บ การนั่งรถคนรู้จักแล้วปล่อยเบาะหน้าว่าง นั่นแปลว่าคิดว่าคนขับเป็นโชเฟอร์ เฉินจือหย่วนย่อมไม่ทำตัวไร้มารยาทแบบนั้น
"พ่อ ทำไมพ่อมารับเอง แม่ล่ะ?"
"ช่วงนี้แม่ยุ่งมากเลย วิ่งไปบ้านใหม่ทุกวัน วันหนึ่ง ๆ รับสายพัสดุไม่ต่ำกว่าสามสาย"
"แล้วตกแต่งไปถึงไหนแล้ว?"
"บ่าย ๆ พวกเองดูเอาเอง"
เจียงหนิงตอบอ้อ แล้วก็เงียบ
เจียงจิ่งหมิงถามเฉินจือหย่วนทันทีว่า "พ่อแม่เธอจะมาเมื่อไหร่?"
"ผมจองตั๋ววันที่ยี่สิบเจ็ดให้ กลัวว่ามาเร็วไปจะไม่สะดวก"
เจียงจิ่งหมิงตอบตามมารยาทว่า "ห้องที่บ้านมีตั้งเยอะ ไม่มีอะไรไม่สะดวกหรอก"
เฉินจือหย่วนยิ้ม "ผมรู้ครับ แต่พ่อกับแม่อยู่นอกบ้านนานไปก็เกร็ง"