เฉินจือหย่วนนานๆ จะได้นอนตื่นสายสักที
นอนอยู่ในห้วงอ้อมกอดอันอ่อนโยน เขาไม่อยากลุกขึ้นมาเลยจริงๆ
เจียงหนิงเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น เธอตัวเล็กนุ่มนิ่มขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเฉินจือหย่วน เฉินจือหย่วนไม่ได้ใส่ชุดนอน เขายังรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเจียงหนิง ที่ราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านกลีบดอกไม้ แผ่วเบามากระทบบนอกของเขา
ริมฝีปากของเธอยังคงแต้มรอยยิ้มจางๆ ใบหน้าขาวผ่อง ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ หลังจากค่ำคืนแห่งความหวานชื่น เธอที่นอนอยู่ข้างกายเฉินจือหย่วนไม่หลงเหลือความตึงเครียดแม้แต่น้อย บางครั้งขยับตัว ก็จะยิ่งขยับเข้าใกล้เฉินจือหย่วนมากขึ้นอีกนิด
เฉินจือหย่วนมองเธอเงียบๆ อยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน กว่าเจียงหนิงจะลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นเฉินจือหย่วนมองอยู่ เธอจึงเอ่ยขึ้นเสียงออดอ้อนเบาๆ ว่า "จ้องฉันทำไม?"
"เธอสวยนี่นา"
เจียงหนิงซุกตัวเข้ามาในอ้อมอกเขามากขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ ว่า "รู้แต่พูดจาหวานหู"
เฉินจือหย่วนยิ้ม คางของเขากดลงบนไหล่เนียนนุ่มของเจียงหนิง แล้วพูดว่า "วันนี้เธออยากนอนถึงเมื่อไหร่ก็นอนเลย ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอ"
"เธอต้องรับผิดชอบด้วยนะ"
"อืม"
"แค่รับผิดชอบยังไม่พอ ต้องดูแลฉันให้ดีไปตลอดชีวิตด้วย"
"ได้"
"ชาตินี้ไม่พอ เอา…สิบชาติเลย"
เฉินจือหย่วนหัวเราะ "เธอนี่ชักจะโลภแล้วนะ ชาติหน้าเธออาจจะจำฉันไม่ได้ก็ได้"
"ฉันแค่พูดไปอย่างนั้นเองน่า"
เจียงหนิงเอาหูแนบกับอกของเฉินจือหย่วน ฟังเสียงหัวใจที่เต้นหนักแน่น พลางถามขึ้นว่า "ตอนนี้กี่โมงแล้ว?"
"เดี๋ยวดูให้"
เฉินจือหย่วนเอื้อมมือคลำไปรอบๆ อยู่พักใหญ่ กว่าจะควานหาโทรศัพท์เจอ หยิบขึ้นมาดู บนหน้าจอแสดงเวลา 8:45 น.