"แอบขึ้นมาเหรอ?"
"ก็ประมาณนั้นแหละ"
"พ่อกับแม่ฉันไม่เห็นเหรอ?"
"พ่อเธออยู่ในห้องน้ำ ส่วนแม่เธอ...ลงไปชั้นใต้ดิน"
"อ๋อ"
"เฮ้ย..."
"นอนไง"
"เดี๋ยว มันไม่ดีมั้ง พ่อแม่เธออยู่ข้างล่างนะ"
"ไม่มีเธอฉันนอนไม่หลับ"
"นอนแป๊บเดียวนะ ค่อยนอนจริงตอนค่ำ"
"ฉันง่วงจะตาย รีบ ๆ เถอะ..."
"เดี๋ยว ๆ ถอดเองก็ได้"
เจียงจิ่งหมิงได้ยินถึงตรงนี้เมื่อกี้แล้วก็ลงบันไดไป
ถึงสุดท้ายเฉินจือหย่วนจะยอมให้เจียงหนิงรังแกจนได้แต่โดยดี แต่พอคิดว่าพ่อตากับแม่ยายอยู่แค่ชั้นหนึ่ง ใจเขาก็เต้นตุบ ๆ ตลอด จะให้หลับลงได้ยังไง
แต่เจียงหนิงที่ไร้กังวลสมองปลอดโปร่งน่ะกลับหลับสบายเชียว ไม่นานก็กรนครอก ๆ แล้ว
เฉินจือหย่วนแอบชักแขนออกจากใต้หัวเธออย่างเบามือ แล้วย่องลงจากเตียง ใส่เสื้อผ้ากลับเหมือนเดิม
เปิดประตู เฉินจือหย่วนเดินเขย่งเท้าออกไป ตรงขอบกระจกกั้นมองเห็นเจียงจิ่งหมิงกับหวังเหยายังนั่งอยู่ที่โซฟา เฉินจือหย่วนไม่กล้าลงไปข้างล่าง เลยเดินไปห้องชั้นสองที่เคยนอนก่อนหน้านี้แทน
จนกระทั่งเกือบบ่ายสาม เจียงหนิงลงมาจากชั้นบน ทั้งสี่คนถึงได้นั่งรถไปวิลล่าหลีกงด้วยกัน
ข้างนอกบ้านไม่มีอะไรเปลี่ยนไปมาก แต่ข้างในเทียบกับคลิปที่ส่งให้เจียงหนิงดูก่อนหน้านี้ เปลี่ยนไปเยอะเลย
พอเฟอร์นิเจอร์ใหม่เข้าที่ ข้างในก็ดูเต็มขึ้นเยอะ มองแวบแรกไม่โล่งเหมือนก่อนแล้ว
เครื่องใช้ไฟฟ้าอะไรพวกนี้ หวังเหยาเลือกแต่ของดีที่สุดทั้งนั้น แค่ทีวีติดผนังขนาด 150 นิ้วก็ราคาเกือบแสนแล้ว เฟอร์นิเจอร์หลายชิ้นนำเข้าจากต่างประเทศ ข้างในจ้างบริษัททำความสะอาดกว่าสิบคนมาขัดถูขึ้นลงอยู่สองวัน ขนาดโคมระย้ายังไม่เว้น ตอนนี้มองยังไงก็ไม่ต่างจากบ้านใหม่