[ฉันจะไม่ด่าเฉินหมาแล้ว]
[ฉันขอโทษเฉินหมาเลยตอนนี้]
[มีผู้หญิงแบบเจียงหนิงอยู่จริง ๆ ด้วยเหรอ]
[เฉินหมาชาติก่อนคงทำบุญมามากจริง ๆ]
เฉินจือหย่วนได้ยินประโยคนี้ หัวใจก็กระตุกวาบอย่างแรง
เขาหยุดเดิน แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า "ฉันว่าพวกเขาคงฟังที่เธอพูดนะ ต่อไปคงไม่พูดถึงฉันแบบนั้นแล้ว"
"จริงเหรอ?" เจียงหนิงครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ
"อืม"
เจียงหนิงเปลี่ยนจากกังวลเป็นดีใจ ลักยิ้มตรงมุมปากก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งอย่างแผ่วเบา
เฉินจือหย่วนก้มลงมองหาดทรายที่เปียกน้ำทะเล แล้วจู่ ๆ ก็ถามว่า "ตอนเด็ก ๆ เธอเคยเล่นตั้งเตไหม?"
"ไม่เคย ตั้งเตคืออะไร?"
คิดว่าเพิ่งกินอิ่ม ตอนนี้ขยับตัวนิดหน่อยช่วยย่อยอาหารได้ เฉินจือหย่วนก็นั่งยองลง หยิบเปลือกหอยที่กะเทาะ ๆ ขึ้นมา แล้วรีบวาด 'บ้าน' ลงบนพื้นทราย
"นี่คือตั้งเตเหรอ?"
"เธอเคยเล่นเหรอ?"
"ฉันเคยเห็นคนอื่นเล่น"
"รู้วิธีเล่นไหม?"
เจียงหนิงส่ายหน้า
ตอนเด็กเธอเก็บตัวมาก วันแรกที่เข้าโรงเรียนอนุบาล เธอร้องไห้ในห้องเรียนทั้งเช้า ครูห้ามยังไงก็ไม่หยุด เจียงจิ่งหมิงทนดูไม่ไหว ตอนเที่ยงวันนั้นก็รับเธอกลับบ้าน
หลังจากนั้นหวังเหยาก็บังคับส่งเธอเข้าโรงเรียนอนุบาลอีก ผ่านการปรับตัววันแล้ววันเล่า ถึงหยุดร้องไห้ แต่เพราะไม่ชอบพูด เด็กคนอื่น ๆ ก็ไม่ยอมเล่นด้วย
ทุกครั้งที่เด็กคนอื่นเล่นเกมด้วยกัน เธอก็ได้แต่มองอยู่ข้าง ๆ...
"วิธีเล่นง่ายมาก นี่คือ 1 นี่คือ 2 แล้วตรงไปข้างหน้าคือ 9 วาดบ้านเสร็จแล้ว แต่ละคนเตรียม 'ลูก' มาหนึ่งอัน จะเป็นหิน กระเบื้อง กระสอบทราย อะไรก็ได้ แล้วโยน 'ลูก' ลงในช่องตามลำดับ ถ้าโยนลง ก็กระโดดได้ อย่างเช่นแบบนี้..."