“คนบนเกาะเยอะขึ้นแล้ว หลังจากนี้จะได้ที่หนึ่งก็ไม่ง่ายแล้วนะ กินก่อนเถอะ ระวังร้อน”
เฉินจือหย่วนลวกเนื้อแกะแผ่นใส่ชามของเจียงหนิง
เจียงหนิงยู่ปากเป่าลมเบาๆ กินเนื้อแกะที่ม้วนเสร็จแล้ว ก็เตือนอีกว่า “ตอนนี้เรามี[หัวใจปิ๊งรัก]หกดวงแล้วนะ แลกออกไปนอกเกาะได้แล้ว”
เฉินจือหย่วนพยักหน้า พูดยิ้มๆ “ไม่ต้องรีบใช้หรอก เราคิดก่อนว่าจะออกไปทำอะไรข้างนอกดี ครั้งที่แล้วมันจำเป็นจริงๆ”
“อืม ฉันฟังนายหมดแหละ”
บ้านกระจกพื้นที่ไม่ใหญ่ เพิ่งกินไปแปบเดียว ข้างในก็เต็มไปด้วยไอน้ำ เพื่อไม่ให้กล้องขึ้นฝ้า สตาฟเลยต้องมาเปิดประตูให้
คงเพราะตอนบ่ายใช้แรงไปเยอะ เจียงหนิงที่ปกติกินน้อย วันนี้กินคล่องมาก
เธอกินเผ็ดไม่ค่อยเก่ง แต่หม้อไฟแยกน้ำซุปอีกด้านเป็นน้ำใส ไม่ค่อยมีรสชาติ ถึงตอนนี้เธอเผ็ดจนสูดปากแล้ว
เฉินจือหย่วนหยิบน้ำมะพร้าวตรงหน้า บิดฝาแล้วรีบส่งให้เธอ “กินเผ็ดขนาดนี้ไม่ไหว ก็เอาไปลวกในน้ำใสหน่อยก็ได้ ยังไงก็มีแค่เราสองคน”
“เมื่อกี้ตอนกินไม่เห็นเผ็ดเท่านี้เลย”
เจียงหนิงแลบลิ้นเล็กๆ ริมฝีปากก็แดงเพราะเผ็ด แต่หลังจากรับน้ำมะพร้าวมา เธอก็หาหลอดดูดก่อน จิบทีละนิด พอดื่มเสร็จก็เลียริมฝีปาก หรี่ตายิ้มอย่างพอใจ “อันนี้อร่อยจัง”
“เหรอ?” เฉินจือหย่วนยิ้มรับคำ
บนโต๊ะนอกจากฉีสุ่ยแล้ว ทีมงานเตรียมน้ำมะพร้าวมาแค่ขวดเดียว ถ้ามีสองขวด เจียงหนิงคงให้เฉินจือหย่วนชิมดูด้วย แต่มีขวดเดียว แล้วตัวเองก็ดื่มไปแล้ว เจียงหนิงคิดๆ ดู เหมือนตัดสินใจครั้งใหญ่ เธอดึงหลอดที่ตัวเองใช้เมื่อกี้ออก ยื่นน้ำมะพร้าวไปตรงหน้าเฉินจือหย่วน “นายจะดื่มไหม?”