แสงแดดส่องผ่านม่านเข้ามาในห้องนอนใหญ่ชั้นสาม อาบเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเจียงหนิงบนหมอนให้อบอุ่นระยิบระยับ
ผ้าห่มนวมครึ่งหนึ่งอยู่บนเตียง อีกครึ่งหนึ่งอยู่บนพื้น ส่วนที่เลยขอบเตียงไปเหมือนกันคือเท้าเล็ก ๆ ข้างหนึ่งที่แดงเรื่อใต้แสงแดด พอเสียงนาฬิกาปลุกดังกริ๊ง ๆ จากมือถือ เท้านั้นก็หดกลับเข้าไป
เจียงหนิงลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที วันนี้เป็นวันที่สองที่เธอมาบ้านพ่อแม่ของเฉินจือหย่วน และเธอไม่อยากให้คุณอากับคุณอาต้องประทับใจแย่ ๆ เพราะตื่นสาย
เพิ่งลุกขึ้นใส่รองเท้าเสร็จ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง
“ใครน่ะ”
“ฉันเอง”
“มีอะไรเหรอ”
“แปรงสีฟันกับผ้าเช็ดตัวฉันอยู่ข้างบนหมดเลย เมื่อวานลืมเอากลับลงไป”
เจียงหนิงเดินไปเปิดประตูให้เฉินจือหย่วนเข้ามา เฉินจือหย่วนตรงไปห้องน้ำก่อน บีบยาสีฟันพลางหัวเราะ “ฉันนึกว่าเธอยังไม่ตื่นซะอีก”
“ฉันตั้งนาฬิกาปลุกไว้ต่างหาก”
เจียงหนิงเดินตามเข้าไป เฉินจือหย่วนยื่นแปรงสีฟันที่บีบยาสีฟันให้ ทั้งสองคนยืนแปรงฟันด้วยกันหน้ากระจก
“เมื่อคืนหลับสบายไหม”
“สบายดี”
“เดี๋ยวลงไปข้างล่าง แม่ฉันจะให้อั่งเปาเธอ รับไว้ก็พอ”
“หา ทำไมล่ะ”
“เป็นธรรมเนียมมั้ง ฟังฉันก็แล้วกัน”
เจียงหนิงก็ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ พยักหน้าตอบอือเบา ๆ
แปรงฟันเสร็จ เจียงหนิงก็เปิดกระเป๋าเครื่องสำอางออกมา เห็นเฉินจือหย่วนก้มตัวเอามือวักน้ำสองฟองลูบหน้าลวก ๆ ก็จะเอาเป็นว่าเสร็จแล้ว เธอรีบยื่นขวดโฟมล้างหน้าที่ฉลากเป็นภาษาอังกฤษทั้งขวดส่งให้ “ใช้อันนี้”