กลับถึงบ้านแล้ว เจียงจิ่งหมิงก็อ้างว่าจะงีบหลับขึ้นไปชั้นสาม ส่วนเฉินจือหย่วนก็ชวนไปดูหนังชั้นล่าง เจียงหนิงกับเฉินเสี่ยวหว่านเลยตามลงไปด้วย
หลังหนังไซไฟยาวสองชั่วโมงครึ่งจบลง ช่วงบ่ายก็ผ่านไปเกินครึ่งแล้ว
เจียงหนิงไม่สนใจหนังไซไฟ ดูไม่ถึงสามสิบนาทีก็ซบไหล่เฉินจือหย่วนหลับไป ตื่นอีกทีก็ตอนหนังจบ เธอขยี้ตาแล้วถามเสียงอู้อี้ว่า "กี่โมงแล้ว?"
"สี่โมงครึ่งแล้ว"
ทั้งสามกลับขึ้นมาชั้นหนึ่ง เจียงจิ่งหมิงลงมาจากชั้นบนก่อนหน้านี้แล้ว ไม่เห็นแม้แต่เงาสองคนนั้น นึกว่าเฉินจือหย่วนพาลูกสาวตัวเองออกไปเที่ยวเตร่ข้างนอกอีก พอถามหวังเหยาถึงรู้ว่าพวกเขาอยู่ชั้นล่าง นึกถึงว่าน้องสาวเฉินจือหย่วนก็อยู่ด้วย เขาถึงไม่ได้ลงไปสอดส่อง
เห็นเจียงหนิงหาวหวังเหยาเลยถามว่า "เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?"
"เปล่านะ หลับสบายดี"
พอเจียงหนิงนั่งลงข้าง ๆ หวังเหยาก็บีบต้นขาเขาพลางยิ้มพลางว่า "อยู่เจียงโจวแค่เดือนสองเดือน ทำไมรู้สึกว่าเธอดูอวบขึ้นหน่อยนะ"
"เป็นไปไม่ได้!"
เจียงหนิงปากแข็ง แต่ในใจเริ่มลน เธอลุกพรวดแล้วเดินกลับลงไปชั้นล่างอีกครั้ง
ในฟิตเนสที่ชั้นใต้ดินมีเครื่องชั่งน้ำหนักมืออาชีพอยู่เครื่องหนึ่ง ไม่ใช่แค่ชั่งน้ำหนัก แต่ยังวิเคราะห์ข้อมูลอย่างไขมันในร่างกาย กล้ามเนื้อ ปริมาณน้ำได้ด้วย
ผ่านไปไม่ถึงนาที
"อ๊า!!!"
เสียงกรี๊ดลอยขึ้นมาจากข้างล่าง
ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าถี่ ๆ ดังกระหึ่มบนบันได
ทุกคนหันขวับไปมองเจียงหนิงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก