"อีหนู เสี่ยวเฉินพูดอะไรกับลูกอีกไหม?"
หวังเหยาปลอบอยู่นาน เห็นอารมณ์เจียงหนิงดีขึ้นบ้างแล้ว จึงถามต่อ
เจียงหนิงหยิบบัตรธนาคารออกมา วางลงบนมือหวังเหยา พลางพูดว่า "เขาบอกให้หนูเอาใบนี้ให้แม่ และบอกว่าเพลงที่เขาแต่งตอนนี้ แต่ละเดือนก็มีรายได้ประจำ ตอนเราอยู่เจียงโจว เดือนนึงใช้ไม่ถึงห้าพัน ต่อไปต้องไม่ขาดเงินใช้แน่ พ่อกับแม่เตรียมสินสอดมาให้หนูเยอะแยะ เงินในบัตรนี้ก็ถือเป็นค่าสินสอดจากเขาแล้วกัน"
"บัตรนี้อยู่ที่ลูกมาตลอดเหรอ?"
"หนูคืนเขาไปแล้ว แต่วันนี้เขาให้หนูอีก อ้อ รหัสคือวันเกิดหนู แต่เป็นวันเดือนปีเรียงจากวันเกิดก่อน ปีเกิดหลัง ไอ้หมูทื่อบอกว่าแบบนี้ปลอดภัยกว่า"
หวังเหยาหยิบบัตรขึ้นมา โบกไปมาตรงหน้าเจียงจิ่งหมิง เหมือนอวด "ดูสิ ดูสิ ตลอดชีวิตนายเคยให้เงินฉันเท่านี้ไหม?"
เจียงจิ่งหมิงปากแข็ง "เราจะเอาเงินเขาทำไม?"
หวังเหยาหัวเราะ "นายไม่เอา ฉันเอา ฉันจะเก็บไว้ให้ลูกสาว พอหลานเกิด ฉันจะเอาไว้ให้หลานใช้"
พอพูดถึงคำว่าหลาน เจียงหนิงก็เขิน
เธอรีบบอก "พ่อแม่ง่วงแล้ว ฝันดีนะคะ หนูกลับห้องนอนแล้ว"
"ฝันดี"
"ใจเย็นๆ สิ จะวิ่งไปไหน"
เจียงหนิงรีบร้อนวิ่งออกไป ปิดประตูแล้ว เดินไปที่ราวกระจก มองไปที่ห้องของเฉินจือหย่วนบนชั้นสองแวบหนึ่ง จากนั้นหันกลับมามองห้องของเจียงจิ่งหมิงกับหวังเหยาอีกครั้ง เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเดินช้าลงแล้วขึ้นไปชั้นสอง
เจียงจิ่งหมิงกำลังจะออกไปดู ก็ถูกหวังเหยาห้ามไว้