“ติ๊งต่อง~”
เสียงออดกริ่งดังขึ้น หวังเหยาก็ปิดไลฟ์สด ลุกไปเปิดประตู
คนที่อยู่หน้าประตูก็คือหลี่ซูจวินที่เพิ่งโทรมาหยก ๆ นั่นเอง
ทันทีที่เจอหน้ากัน หลี่ซูจวินก็กอดหวังเหยาแน่น แถมยังจุ๊บแก้มหวังเหยาดังฟอดใหญ่
หวังเหยากลอกตามองบน ทำท่า ‘รังเกียจ’ ผลักหลี่ซูจวินออก แล้วพูดอย่างหมั่นไส้ “ไปไกล ๆ เลย กลับไปจูบสามีแกที่บ้าน”
“สามีฉันไม่หอมเท่าหรอก”
“บ้า”
“ฮ่า ๆ”
สมัยเรียนมหาวิทยาลัยสองคนนี้สนิทกันมาก ปีนั้นหอพักไม่มีห้องน้ำในตัว แต่ละชั้นมีห้องน้ำอยู่แค่ตรงมุมสุด เด็กผู้หญิงขี้กลัว ตอนกลางคืนไปห้องน้ำต้องลากเพื่อนสนิทไปเป็นเพื่อน เพราะงั้นสาว ๆ หลายคนก็เลยมีเพื่อนซี้ที่ตัวติดกันตลอด
หวังเหยากับหลี่ซูจวินก็เป็นแบบนั้น แถมทั้งคู่ยังเป็นคนเมืองหลวงเหมือนกัน ถึงเรียนจบแล้วก็ยังติดต่อกันอย่างใกล้ชิด
ตอนหวังเหยาจีบเจียงจิ่งหมิง หลี่ซูจวินเคยรับบท ‘กุนซือ’ อยู่นาน ออกแผนเพี้ยน ๆ ให้หวังเหยาไม่น้อย
อย่างเช่น ตอนสองคนขับรถไปเที่ยว ให้หวังเหยาแอบปล่อยลมยาง จะได้ไปเปิดโรงแรมนอนด้วยกัน
อย่างเช่น ก่อนไปเดต ให้ไปซื้อหมั่นโถวลูกใหญ่สองลูกที่โรงอาหาร แล้วให้หวังเหยายัดใส่เสื้อชั้นใน
อย่างเช่น…
“อยู่บ้านคนเดียวเหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“ไม่เบื่อแย่เหรอ”
หวังเหยารินน้ำร้อนให้หลี่ซูจวินไปด้วยพูดไปด้วย “ก็ไม่เท่าไหร่ เมื่อก่อนก็อยู่แบบนี้มาไม่ใช่เหรอ”