เป็นค่ำคืนหนึ่ง
ภายในห้องนอนใหญ่ชั้นสาม
หลังจากดื่มยาแก้หวัดจนหมดแก้วภายใต้การจับตาดูของเฉินจือหย่วน เจียงหนิงก็ยื่นแก้วให้เขา แล้วกระพริบตาถี่ ๆ ถามว่า "นายรอให้ฉันหลับก่อนแล้วค่อยลงไปชั้นล่างได้ไหม"
เฉินจือหย่วนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "ถ้าเธอยังไม่หลับ ฉันก็ไม่สบายใจที่จะลงไปหรอก"
วางแก้วลงบนโต๊ะหัวเตียง เฉินจือหย่วนรีบพูดต่อ "มา พลิกตัว"
เจียงหนิงพลิกตัวอย่างว่าง่าย เฉินจือหย่วนก็สอดชายผ้าห่มเข้าไปใต้ตัวเธอ แล้วสั่งอีกว่า "อีกข้าง"
เจียงหนิงพลิกตัวไปอีกทาง เฉินจือหย่วนก็สอดชายผ้าห่มอีกข้างให้เรียบร้อย เมื่อเจียงหนิงกลับมานอนหงายตามเดิม เธอก็ถูกห่อจนกลายเป็นขนมจี๊บกลมปุ๊ก
"ยังจ้องฉันทำไม หลับตานอนได้แล้ว"
"ค่ะ"
เจียงหนิงที่เหลือแค่ครึ่งใบหน้าโผล่ออกมาจากผ้าห่ม รีบหลับตาลงทันที ส่วนเฉินจือหย่วนก็ลากเก้าอี้จากโต๊ะเครื่องแป้งมาวางข้างเตียง แล้วนั่งลงเงียบ ๆ
แต่เจียงหนิงนอนมาทั้งวันขนาดนั้น จะให้หลับง่าย ๆ ในเวลาสั้น ๆ ได้ยังไง ขนตาของเธอกระพือตลอดเวลา บางครั้งก็ลืมตามามองเฉินจือหย่วน ทำเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไป
ตอนแรกเฉินจือหย่วนแกล้งทำเป็นไม่เห็น แต่ผ่านไปนานมาก เจียงหนิงก็ยังเป็นแบบนี้ ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "เธอนอนสิ"
เจียงหนิงเม้มริมฝีปากล่างเข้าปาก ทำหน้างอนเหมือนจะร้องไห้ แล้วพูดว่า "นอนไม่หลับ"
"งั้นก็ลองนับแกะดู"
"ไม่เอา" เจียงหนิงจ้องมองเฉินจือหย่วนตาไม่กระพริบ ในแววตามีแววอ้อนวอน "นายเล่านิทานให้ฟังหน่อยได้ไหม"