"เธอกอดฉันแบบนี้ ฉันไม่ตัวร้อนได้ยังไงล่ะ"
เจียงหนิงหน้าแดงก่ำ รีบซุกหัวกลับเข้าไปในผ้าห่ม
เสียงของเฉินจือหย่วนแหบแห้ง "ฉันต้องลุกแล้ว เธอเงยหัวหน่อย"
เจียงหนิงพูดเสียงเบาใต้ผ้าห่ม "นอน...นอนต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ"
เสียงเธอเบามาก แถมมีผ้าห่มกั้นอยู่ ฟังไม่ค่อยชัด
เฉินจือหย่วนย่อตัวลงใต้ผ้าห่ม จู่ๆ มือขวาก็ออกแรงรัดเจียงหนิงแน่นขึ้น เขาชิดใบหูของเจียงหนิง แล้วใช้เสียงทุ้มแหบแห้งพูด เหมือนกับในนิยายหญิงที่อ่านเมื่อคืนตอนบทที่เจ็ด "ต่อได้ก็ได้ แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นทีหลัง เธออย่ามาโทษฉันนะ"
เจียงหนิงแทบจะตื่นเต็มตาในเสี้ยววินาที
เหมือนมีกระแสความร้อนสายหนึ่งแผ่จากหัวใจไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว เธอเองก็เริ่มตัวร้อนขึ้นมาแล้ว
แถมยังรู้สึกได้อย่างชัดเจนเลยว่า เฉินจือหย่วน 'แปลงร่าง' แล้ว
เจียงหนิงก้มหน้าหลบต่ำกว่าเดิม ริมฝีปากงึมงำพึมพำ "ฉัน...ฉันไอ้นั่น..."
อ้ำอึ้งอยู่นานก็พูดไม่เต็มประโยคสักที
เฉินจือหย่วนเหมือนจะรู้ว่าเจียงหนิงจะพูดอะไร เขายื่นมือมาบีบจมูกเล็กของเจียงหนิงเบาๆ แล้วพูดยิ้มๆ ว่า "ฉันรู้ เพราะงั้นเธอก็นอนดีๆ เถอะ ฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน"
"อ้อ"
เจียงหนิงเงยหัวให้ เฉินจือหย่วนได้ดึงแขนออกมา
เฉินจือหย่วนพลิกผ้าห่มลุกขึ้นทันที ใส่รองเท้าแตะ แล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินผลุบเข้าไปในห้องน้ำ
เนื่องจากชั้นสองออกแบบมาให้มีห้องนอนสี่ห้อง แต่ละห้องก็มีห้องน้ำในตัว ห้องนอนชั้นสองเลยเล็กกว่าห้องชุดใหญ่ชั้นสามมาก