หวังเหยาไม่ได้เอ่ยถึงรายการใหม่ในวิดีโอคอลเลย
เธอคิดว่า อีกยังไงเฉินจือหย่วนกับลูกสาวของตัวเองก็จะกลับเมืองหลวงกันภายในเดือนนี้ หาโอกาสสักวันให้หลี่ซูจวินคุยกับเฉินจือหย่วนต่อหน้าก็พอ
เฉินจือหย่วนกลัวเจียงหนิงจะไม่สบายใจ หลังจากกินเกี๊ยวอิ่มก็นั่งดูคลิปสั้นบนโซฟาอยู่ตลอด จนเจียงหนิงอดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า "นายไม่ต้องไลฟ์หรอ?"
เฉินจือหย่วนถึงตอบกลับไปว่า "กลัวเธอเขินน่ะ"
เจียงหนิงกลอกตาใส่เฉินจือหย่วนยกใหญ่ ปากเล็กบุ้ยขึ้น "ตอนนี้พูดแบบนี้แล้วมันมีประโยชน์อะไร? นายไลฟ์เลย ฉันไม่ออกกล้อง"
"เธอแน่ใจนะ"
เจียงหนิงครางอือในลำคอ ไม่เบาไม่ดัง
วันนี้อากาศหนาวขนาดนี้ อยู่บ้านเปล่าๆ โดยไม่ได้ทำอะไรก็น่าเบื่อเหมือนกัน พอได้รับอนุญาตแล้ว เฉินจือหย่วนก็เปิดไลฟ์ด้วยมือถือทันที
เจียงหนิงขดตัวอยู่อีกด้านของโซฟา ใช้มือถือตัวเองเปิดห้องไลฟ์ขึ้นมาดู
ที่เธอให้เฉินจือหย่วนไลฟ์ ก็เพราะอยากรู้ว่าคนดูในห้องไลฟ์จะว่าไงกับเธอบ้าง ยังไงเมื่อวานเธอก็ขายหน้าขนาดนั้น
แต่สิ่งที่เจียงหนิงไม่คาดคิดก็คือ เพิ่งเปิดไลฟ์ได้ไม่นาน
ที่มุมล่างซ้ายก็มีคนดูถามกันเพียบว่า
[เจียงหนิงล่ะ?]
[เจียงหนิงอยู่ไหน?]
[เจียงหนิงหายหวัดหรือยัง?]
เฉินจือหย่วนมองไปทางเจียงหนิงอย่างรู้สึกผิด แล้วยิงฟันพูดว่า "ตอนนี้เธอไม่สะดวกออกกล้องน่ะครับ"
[เมื่อวานให้พวกเราดูกำแพงสีขาวทั้งวัน วันนี้ก็ไม่ให้เจียงหนิงออกกล้องอีก ไอ้หมาฉันนี่มันเริ่มเหลิงแล้วนะ]
[จะไม่ให้เหลิงได้ไง ไอ้หมามันตอนนี้ทั้งงานทั้งรักรุ่งทั้งสองทางเลยนะ]
[เมื่อวานอิจฉาฉันจะตาย]
[ที่แท้เจียงหนิงตอนอยู่ส่วนตัวนี่ติดหนึบแบบนี้นี่เอง]