หลังจากซ่งฉือและเจียงหนิงกลับมา
แขกรับเชิญสาวทั้งหกก็มารวมตัวกัน แล้วเริ่มใช้วิธีแบมือแบหลังเพื่อแยกฝั่ง
ผลออกมาเร็วมาก
ฝั่งของอีซอยอน เจียงอีหลิน โจวซู อยู่ด้วยกัน
ส่วนซ่งฉือ เจียงหนิง ซุนจื่อรั่ว อยู่อีกฝั่ง
ทีมงานรีบเอาลูกโป่งเดินเข้ามา โดยผูกลูกโป่งสองลูกไว้ที่แขนคนละข้าง และอีกลูกผูกไว้ที่เอว
ลูกโป่งฝั่งเฉินจือหย่วนเป็นสีฟ้าทั้งหมด ส่วนฝั่งตรงข้ามเป็นสีชมพู
เกมนี้ดูเหมือนง่าย แต่พอเล่นไปสักพักต้องเปลืองแรงแน่
เพราะพื้นที่ที่กั้นไว้ จุดที่ตื้นที่สุดน้ำทะเลก็ท่วมถึงหัวเข่า จุดลึกสุดท่วมถึงต้นขา แรงต้านก็เยอะอยู่แล้ว แถมเท้ายังจมลงไปในทรายง่าย วิ่งไปมาข้างในมีเหนื่อยแน่ และยังต้องดูแลแขกรับเชิญสาวอีก ความยากไม่น้อย
“ขอเชิญทั้งหกทีมเข้าประจำที่”
เฉินจือหย่วนถอดรองเท้า แล้วเดินเท้าเปล่าเข้าไปกับเจียงหนิง ภายใต้การกำกับของผู้ช่วยผู้กำกับ มีสี่ทีมยืนอยู่ตรงมุมทั้งสี่ของรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ส่วนอีกสองทีมยืนอยู่ตรงกลาง
ผู้ช่วยผู้กำกับเห็นทุกคนประจำที่แล้ว จึงหยิบโทรโข่งขึ้นมาพูดว่า “ขอให้แขกรับเชิญชายอุ้มแขกรับเชิญสาวขึ้นหลังครับ”
จ้าวหมิงกับซู่ซิงเหอฟังจบ ก็เอามือยันเข่าแล้วก้มตัวลงทันที อีซอยอนกับเจียงอีหลินก็ขึ้นไปเกาะหลัง
เฉินจือหย่วนเห็นลูกโป่งบนตัวพวกเธอแล้ว ก็คิดถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมาทันที
เกมนี้ดูเหมือนยุติธรรม แต่ที่จริงขอแค่แขกรับเชิญสาวอยู่สูงพอ ให้คนอื่นแตะลูกโป่งบนตัวไม่ได้ ก็แทบจะไม่มีทางแพ้แล้ว
เฉินจือหย่วนรีบบอกเจียงหนิงว่า “เธอขึ้นมานั่งบนบ่าฉันเลย”
“หา?”
“แบบนี้พวกนั้นก็แตะลูกโป่งบนตัวเธอไม่ได้ แล้วฉันก็ไม่ต้องก้มหลังตลอด ประหยัดแรงด้วย”
“แต่ว่า...”
เฉินจือหย่วนยิ้มพูด “ฉันจะประคองเธอเอง ถึงเราล้ม ก็ล้มในน้ำทะเล ไม่เจ็บหรอก”