"กระท่อมไม้มีแค่เครื่องนอนให้นะ ไม่มีไฟ ไม่มีแอร์ แถมไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าสมัยใหม่อย่างเครื่องทำความชื้นด้วย"
"นอกจากนี้ กระท่อมไม้ยังห้ามใช้มือถือ แท็บเล็ต หรืออุปกรณ์เคลื่อนที่ใด ๆ ทั้งสิ้น"
"รายละเอียดเดี๋ยวพวกคุณตามไปดูเองแล้วกัน"
ผู้ช่วยผู้กำกับพูดจบก็พาทีมของตัวเองออกไป
เกมเพิ่งจบลง หวังเหยามือถือก็ดังขึ้นอีกแล้ว เป็นสายจากเจียงจิ่งหมิงที่อยู่เมืองหลวงโทรมา
เธอรู้สึกรำคาญนิดหน่อย
เพราะตอนคบกัน สองคนไม่เคยติดต่อกันถี่ขนาดนี้
"ฮัลโหล~"
"เหลวไหล! เหลวไหลสิ้นดี!" ทันทีที่สายต่อติด เจียงจิ่งหมิงก็ตะโกนลั่นมาเลย
หวังเหยาถอนหายใจ แล้วพูดอย่างจนใจว่า "นายเลิกโทรหาฉันแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยได้มั้ย"
เจียงจิ่งหมิงโกรธจัด "เธอดูไลฟ์อยู่รึเปล่า ทีมงานมันให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันนะ พวกเขาบ้าไปแล้วเหรอ เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันก็อยู่ด้วยกันกันแล้ว!!!"
"ไม่ใช่อย่างที่แกคิดหรอก"
"แล้วมันเป็นยังไง"
ตอนที่เฉินจือหย่วนกับเจียงหนิงเพิ่งถูกคัดออก หลี่ซูจวินก็ส่งข้อความมาหาหวังเหยาก่อนแล้ว อธิบายรายละเอียดการลงโทษให้ฟัง
แต่ตอนนี้หวังเหยาก็ขี้เกียจอธิบาย พอได้ยินเจียงจิ่งหมิงที่ปกติสุขุม ๆ ตะโกนโหวกเหวกในสาย เธอก็รู้สึกสะใจแปลก ๆ เหมือนจับจุดอ่อนเจียงจิ่งหมิงได้
"แกดูต่อไปก็รู้เอง"
หวังเหยาทิ้งท้ายประโยคเดียว แล้วก็วางสายไป
"ฮัลโหล?"
"ฮัลโหล!"
"วางสายฉันอีกแล้ว! สงสัยชาติที่แล้วฉันคงเป็นหนี้แก!"
เจียงจิ่งหมิงทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งลงดูไลฟ์ต่อ