ทีมงานใช้เวลาอยู่นานทีเดียว กว่าจะกั้นพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้าบริเวณหาดตื้นขึ้นมาได้ โดยใช้ลูกบอลพลาสติกลอยน้ำเป็นแนวแบ่งเขต
เฉินจือหย่วนที่นั่งอยู่ตรงบาร์น้ำ มองดูเหตุการณ์อยู่ไกล ๆ ก็นึกถึงเกม[เธอคุมเกม ฉันบวก]ที่เล่นกันเมื่อวันก่อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
คล้ายๆ กันตรงที่กั้นพื้นที่ออกมาเป็นสัดส่วน ต่างกันแค่ว่าเกมหนึ่งเล่นบนชายหาด อีกเกมหนึ่งเล่นในทะเล
เกมบ่ายวันนี้ เก้าในสิบส่วนคงเป็นเกมพละกำลังอีกตามเคย
เฉินจือหย่วนไม่ได้สนใจว่าจะเล่นอะไร ยังไงขอบเขตกิจกรรมบนเกาะก็มีจำกัด ได้ออกแรงเคลื่อนไหวบ้างก็น่าจะดี
เขาเพิ่งจะหันไปคุยกับเจียงหนิง…
“นายอย่าขยับนะ!”
“ทำไมเหรอ?”
เจียงหนิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยกมือถือขึ้นพลางยิ้ม “แสงกำลังดีเลย ฉันถ่ายรูปให้นายหน่อย”
เฉินจือหย่วนฟังจบก็แซวกลับไปว่า “อย่าลืมเปิดฟิลเตอร์นะ”
“หล่ออยู่แล้ว”
เจียงหนิงถ่ายเสร็จก็ดูเองก่อนรอบหนึ่ง แล้วยื่นมือถือให้เฉินจือหย่วน
เฉินจือหย่วนรับมือถือมา พอดูรูปที่เพิ่งถ่ายเสร็จ นิ้วก็เผลอเลื่อนไปข้างหน้าเล็กน้อย ผลคือรูปก่อนหน้านั้นก็ยังเป็นรูปของตัวเอง
แถมรูปนี้ยังเป็นรูปที่เธอแอบถ่าย ตัวเขาเองไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
“นี่เธอถ่ายรูปฉันไปกี่รูปแล้วเนี่ย?”
เฉินจือหย่วนกำลังจะกดเข้าไปดูในอัลบั้ม เจียงหนิงก็ลุกขึ้นโน้มตัวมา แย่งมือถือคืนไปอย่างรวดเร็ว เธอเบือนหน้าไปทางอื่น ทำท่าทะนงนิด ๆ “อะไร เธอไม่ให้ถ่ายเหรอ?”
“เปล่า ฉันแค่จะดูเอง”
“ไม่ให้ดู~”
เฉินจือหย่วนเพิ่งจะเอ่ยปากต่อ ลำโพงใหญ่บนเกาะก็ดังขึ้นอีกครั้ง ประกาศให้ผู้เข้าร่วมทุกคนไปรวมตัวกันที่ชายหาด