เช้าวันถัดมา
เจียงจิ่งหมิงเพิ่งก้าวออกไปที่ทำงาน เจียงหนิงก็เดินตามไปที่ห้องหนังสือชั้นสอง เอาผลงานอักษรวิจิตรของปรมาจารย์ที่เจียงจิ่งหมิงเก็บสะสมเอาไว้กว่าสิบม้วนออกมา
วางบนโต๊ะ คลี่ม้วนงานเขียนเหล่านี้ออกทีละแผ่น
เจียงหนิงแยกไม่ออกว่างานเขียนชิ้นไหนเขียนดี ชิ้นไหนไม่ดี แต่เธอจำได้ว่าเจียงจิ่งหมิงเคยบอกว่า ยิ่งมีตราประทับบนงานเขียนมากเท่าไหร่ งานนั้นก็ยิ่งมีมูลค่าสะสมมากเท่านั้น
ดังนั้นเจียงหนิงจึงเลือกงานเขียนที่มีตราประทับค่อนข้างเยอะห้าม้วน ม้วนเก็บใหม่แล้วแอบย่องลงมาที่ชั้นหนึ่ง เห็นว่าหวังเหยาไม่อยู่พอดี เธอก็เดินไปหาเฉินจือหย่วนทันที ให้เฉินจือหย่วนเปิดกระเป๋าเดินทาง
เฉินจือหย่วนไม่เข้าใจ ขมวดคิ้วถามว่า "นี่อะไรในมือน่ะ?"
เจียงหนิงอธิบายว่า "เมื่อก่อนนายบอกว่าบ้านตกแต่งเสร็จแล้ว จะไปขอพ่อฉันเอาอักษรสองสามภาพมาแขวนได้ไง ฉันเลือกมาให้นายแล้ว"
"หา?" เฉินจือหย่วนถามทันที "พ่อเธอรู้หรือเปล่า?"
"ไม่เป็นไรหรอกน่า รีบเปิดกระเป๋าเดินทางสิ"
"อ้อ"
เฉินจือหย่วนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าเป็นงานที่เจียงจิ่งหมิงเขียนเอง พอเปิดกระเป๋าเดินทางแล้ว เจียงหนิงก็ยัดงานอักษรทั้งห้าม้วนเข้าไป แถมยังใช้เสื้อผ้าสองตัวคลุมไว้ด้วย
"เอาล่ะ รูดซิปได้"
เฉินจือหย่วนรูดซิปกระเป๋าเดินทาง วางไว้ที่ประตู
เจียงหนิงถึงได้ถามขึ้นว่า "แม่ฉันล่ะ?"
"ไปชั้นบนแล้ว"
"นายจะมาเมืองหลวงอีกใช่ไหม อีกไม่นานน่ะ?"
เฉินจือหย่วนยิ้มพยักหน้า "มาแน่ ฉันแค่กลัวว่าถ้าอยู่เมืองหลวงนาน ๆ เธอจะรำคาญฉันเอา"