เจียงจิ่งหมิงเพิ่งมารู้ว่าเฉินจือหย่วนจะกลับบ้านในวันรุ่งขึ้น พอได้ยินหวังเหยาบอกว่าพรุ่งนี้เฉินจือหย่วนจะไปแล้ว เจียงจิ่งหมิงก็ถามทันทีว่า “แน่ใจนะ”
“ซื้อตั๋วไว้แล้ว”
“ป้าบ!” เจียงจิ่งหมิงตบมือฉาดใหญ่ ลุกพรวดจากโซฟาด้วยความตื่นเต้น “เยี่ยมเลย ในที่สุดก็จะไปเสียที”
หวังเหยาคว้าหมอนข้างปาใส่หลังเจียงจิ่งหมิงพลางหัวเราะ “ลูกสาวนายน่ะไม่อยากให้เขาไปหรอก ฉันเลยรับปากนางไว้ว่าปลายสิงหาจะพาไปเจียงโจวสักเที่ยว”
“นายเป็นบ้ารึเปล่า จะไปเจียงโจวทำไม”
“นายนั่นแหละบ้า”
“เปล่านะ อยู่เมืองหลวงดี ๆ นายจะไปเจียงโจวทำไม”
“ไปเที่ยว”
“ไม่อนุญาต ห้ามไปเด็ดขาด”
หวังเหยาหัวเราะเย็น “เรื่องนี้นายห้ามไม่อยู่หรอก ให้นายเลือก ฉันพาลูกไป หรือลูกสาวนายไปคนเดียว”
“ฉัน! ฉันเลือกห่าอะไร”
เจียงจิ่งหมิงทิ้งตัวลงนั่งอีกครั้ง คิดในใจว่าเรื่องของวันหน้าก็ค่อยว่ากัน ก็ยังไงซะ ไอ้หมูนั่นพรุ่งนี้ก็ไปแล้ว ไม่เห็นก็ไม่รกหูรกตา
……
ตอนนี้เฉินจือหย่วนกำลังเดินดูร้านเครื่องเขียนครบชุดที่ชื่อว่า[ห้องทรงจู๋]อยู่กับเจียงหนิง ตอนไปบ้านเจียงหนิงครั้งแรก เฉินจือหย่วนก็รู้สึกว่ามือเปล่าไปไม่ดี แต่เจียงหนิงกับหวังเหยาต่างก็บอกว่าไม่ต้องเอาอะไร
พรุ่งนี้จะไปแล้ว เฉินจือหย่วนก็เลยอยากซื้อของขวัญตอบแทน
เจียงจิ่งหมิงไม่สูบบุหรี่ ที่บ้านก็ไม่ขาดเหล้าดีหรือชาชั้นยอด เมื่อจะซื้อของขวัญ ก็ต้องซื้อให้ถูกใจ และถ้าใช้ได้ก็ยิ่งดี