"เธอน่ะ!"
หวังเหยายื่นนิ้วออกมากระแทกหัวเจียงหนิงอย่างแรง พลางพูดอย่างอดไม่ได้ว่า "พวกผลงานอักษรพวกนั้นเป็นสมบัติของพ่อเธอ เขาหวงยิ่งกว่าอะไรดี แต่นี่เธอดันเอาไปให้เสี่ยวเฉินหมดเลย"
"ยังไงพ่อก็สะสมผลงานอักษรไว้ตั้งเยอะ"
"พวกนั้นไม่เหมือนกันนะ มันเป็นของสะสมทั้งนั้น... เธอเอาไปให้เสี่ยวเฉินเอง หรือเสี่ยวเฉินขอเธอล่ะ?"
"แน่นอนว่าฉันเอง..." เจียงหนิงอธิบาย "ข้างล่างไม่ได้ติดอักษรไว้สองสามผืนเหรอ เขาบอกว่าบ้านตกแต่งเสร็จแล้ว จะขอผลงานอักษรจากพ่อสักสองสามชิ้นมาติดไว้ ฉันก็เลย..."
"เฮ้อ"
หวังเหยาถอนหายใจยาว "ฉันไม่รู้จะพูดกับเธอยังไงแล้วจริง ๆ"
หวังเหยาลุกขึ้นไปที่ชั้นสอง เห็นเจียงจิ่งหมิงกำลังค้นข้าวของกระจุยกระจาย เธอยืนอยู่ตรงหน้าประตู พูดเสียงเบาว่า "หยุดหาเถอะ"
"เธอไปแตะต้องมันหรือเปล่า?"
"ฉันไม่ได้แตะ"
"แล้วหายไปไหน?"
"ลูกสาวเธอเอาไป"
เจียงจิ่งหมิงถามทันทีเรื่องวันเกิด "อีหนูเอาไปไว้ไหน? ฉันหาแทบตายก็ไม่เจอ"
หวังเหยากระแอมหนึ่งที กันไว้ก่อนล่วงหน้า
"ฉันบอกแล้วนะ ห้ามโกรธ"
"นางก็ลูกฉัน ฉันจะไปโกรธอะไร"
หวังเหยาจึงพูดว่า "นางเอาไปให้เสี่ยวเฉิน"
สีหน้าเจียงจิ่งหมิงชะงัก งงอยู่นานกว่าจะถามว่า "เธอว่าอะไรนะ? พูดอีกทีซิ!"
"นางเอาไปให้เสี่ยวเฉิน"
"อะไรนะ!"
เจียงจิ่งหมิงถลกตาโต มองหวังเหยาอย่างไม่อยากเชื่อ
หวังเหยาปิดประตู อธิบายว่า "กำแพงข้างล่างไม่ได้ติดอักษรไว้สองสามผืนเหรอ เสี่ยวเฉินอาจพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่าไว้ค่อยขอผลงานอักษรจากพ่อเธอสักสองสามผืนเอากลับไปติดที่บ้าน แล้วลูกสาวเธอก็เลย..."