หมอฟานเดินมาอย่างอยากรู้อยากเห็น พูดกับหลิวกุ้ยหยิงอย่างเก้อเขิน "พี่ครับ ผมขอจับชีพจรพี่หน่อยได้ไหม"
ก่อนหน้านี้หมอฟานคิดว่าตัวเองเก่งมาก แต่ตอนนี้พอมาเทียบกับเจียงหลินหว่าน เขารู้สึกว่าทั้งคู่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
หลิวกุ้ยหยิงพยักหน้า หมอฟานจับชีพจรที่ข้อมือของนาง ทำได้เพียงรู้ว่าร่างกายคนไข้อ่อนแอจริงๆ แต่กลับดูไม่ออกถึงโรคแอบแฝงภายใน เขามองไปที่เจียงหลินหว่านด้วยความอยากรู้อยากเห็น "หมอเจียง คุณรู้ได้ยังไงว่าเธอมีโรคแอบแฝงอยู่ก่อนหน้านี้"
เจียงหลินหว่าน "ลองจับชีพจรที่ตำแหน่งชี่พัลส์ดูสิ มันกระจัดกระจายไม่ต่อเนื่อง ขัดเล็กน้อย ถ้าเป็นแค่ร่างกายอ่อนแอ ชีพจรจะเบาไร้แรง แต่มีความต่อเนื่องกัน
แต่ชีพจรของเธอกลับขาดตอนกลางคัน......."
หมอฟานยิ่งฟังยิ่งประหลาดใจ ยิ่งฟังยิ่งเคารพจากใจจริง "หมอเจียง ขอบคุณมากครับ"
"ไม่เป็นไรหรอก" เจียงหลินหว่านยิ้มตอบ
"เป็นอะไรกัน ขอบคุณอะไร" เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเฉินซีเหมยดังมาจากหน้าประตู นางวิ่งเข้ามาในบ้านเป็นคนแรกแล้วร้อง "ข้างนอกร้อนจริงๆ ทำเอาฉันดำไปเลย"
จากนั้นผู้อำนวยการเฉิน หมอหลัว และหมอฉีก็เดินตามเข้ามา
ไม่ทันไร แม่ของชายที่ได้รับบาดเจ็บจากชั้นบนก็วิ่งลงมา เห็นผู้อำนวยการเฉินกลับมาก็พูด "ผู้อำนวยการเฉิน โรงพยาบาลของคุณมีสมุนไพรรักษาพิษงูไหม ขายให้ชาวประมงพวกเราเตรียมไว้ได้ไหม
พวกเราลงทะเลแต่ละทีอันตราย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะโดนงูทะเลกัด ถ้าอยู่กลางทะเลก็กลับมาไม่ทัน"