"คุณหมอฟาน ขอร้องล่ะ ช่วยชีวิตลูกชายฉันด้วย ฉันขอร้องล่ะ" หญิงสาวร้องไห้คร่ำครวญ
หมอฟานสีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากช่วย แต่ถ้าไม่มีเซรุ่มแก้พิษ ต่อให้เทพเจ้ามาก็ไม่รอด
เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เจียงหลินหว่านก็รีบหยิบเข็มเงินออกมาอย่างรวดเร็ว จัดการแทงลงไปสองสามเข็มอย่างชำนาญ ตัดกระแสพิษที่กำลังแพร่กระจายต่อไปได้อย่างเด็ดขาด
หมอฟานตอนนี้ตื่นตระหนกจนหัวหมุน พอเห็นเจียงหลินหว่านแทงเข็มก็เหมือนได้แกนหลัก พยุงตัวลงนั่งยองๆ อยู่ข้างหน้าเธอเฝ้าดู
"ตามสูตรนี้ไปจับยา แล้วตำให้ละเอียดแล้วเอามาให้ฉัน"
"สูตรนี้เอาไปต้มยา รีบหน่อย" น้ำเสียงของเจียงหลินหว่านไม่ได้ดัง แต่ทุกคำหนักแน่น มีพลังอันสงบนิ่งที่ทำให้ใจสงบ กดเสียงอึกทึกทั้งหมดลงได้ในทันที
หมอฟานกับพยาบาลที่อยู่ข้างๆ ต่างคนต่างถือใบสั่งยาคนละใบ รีบแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว
ไม่นานพยาบาลก็วิ่งถือยาที่ตำละเอียดแล้วมา เจียงหลินหว่านรีบนำสมุนไพรมาพอกหนาๆ ลงบนบาดแผล
"ยาเสร็จแล้ว" หมอฟานก็รีบยกยามาเช่นกัน ใช้ช้อนแงะปากคนไข้เปิดออกโดยตรง แล้วป้อนยาลงไป
ผ่านไปครู่หนึ่ง สีม่วงคล้ำบนใบหน้าของชายคนนั้นก็ค่อยๆ จางหายไป ลมหายใจที่ใกล้จะขาดนั้นก็ค่อยๆ กลับมาสงบลงช้าๆ
หมอฟานถอนหายใจด้วยความโล่งอก เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก มุมปากเผยรอยยิ้มออกมา
พยาบาลซุนก็มีสีหน้าดีใจ มองเจียงหลินหว่านด้วยความชื่นชมยิ่งขึ้น
หญิงสาวเห็นภาพนี้แล้วดีใจจนร้องไห้ ทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเจียงหลินหว่านทันที: "คุณหมอเจียง คุณคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตลูกชายฉัน ต่อจากนี้ทั้งครอบครัวของฉัน ต่อให้ต้องเป็นวัวเป็นควายก็จะตอบแทนบุญคุณของคุณให้เต็มที่"