“ไม่เชื่อก็ถามพ่อฉันสิ” เฉินซีเหมยพูดจบก็ไม่อยากเถียงกับพวกเธออีก
ทุกคนพากันมองไปที่ผู้อำนวยการเฉิน ผู้อำนวยการเฉินพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ “คนนี้ก็คือหมอเจียงของพวกเรา อย่าเห็นว่าเธออายุน้อย แต่ฝีมือแพทย์น่ะเก่งกาจจริง ๆ”
“หมอเจียงน้อยฝีมือเยี่ยมจริง ๆ ครับ พิษงูที่เข้าตัวสามีฉัน เธอเป็นคนรักษาหาย” หญิงสาววัยกลางคนคนหนึ่งเบียดฝูงชนเข้ามา ในมือยังถือตะกร้าไข่ใบหนึ่ง
ก่อนออกจากบ้านแม่สามีกำชับตลอดว่า คนที่ช่วยชีวิตสามีของเธอคือหมอหญิงคนใหม่ที่สวยที่สุด สวยที่สุด สวยที่สุด ดูเธออายุน้อยแต่ฝีมือเก่งกาจจริง ๆ
หญิงสาวยื่นตะกร้าให้เจียงหลินหว่าน “คุณคือหมอเจียงที่แม่สามีฉันพูดถึงใช่ไหมคะ ขอบคุณคุณจริง ๆ นะคะ”
เจียงหลินหว่านอยากจะปฏิเสธ แต่ผู้อำนวยการเฉินยิ้มพูดขึ้นว่า “ชาวประมงบนเกาะของเรานั้นใจดีทุกคน ถ้าเธอไม่รับ พวกเขาก็จะรู้สึกไม่สบายใจ”
เห็นดังนั้นนางจึงยิ้มรับตะกร้าไข่ไว้
ชาวบ้านถือสมุนไพรเริ่มจดบันทึกอย่างเคร่งเครียด
ผู้อำนวยการเฉิน: “ใครจะแลกเป็นยาก็ต้องรออาทิตย์หน้า หลังจากที่พวกเราผลิตเสร็จ ส่วนใครจะแลกเป็นเงิน ตอนนี้ก็รับได้เลย”
“ขอยา”
“ใช่ ขอยา”
ไม่มีใครอยากแลกเป็นเงินเลยสักคน
ฝ่ายลงทะเบียนของโรงพยาบาลเหลือคนไม่กี่คน จู่ ๆ ก็มีเสียงแหลมสูงดังขึ้น “ใครคือหมอเจียง ออกมาเดี๋ยวนี้”
“ฉันจะถามเธอหน่อย อาศัยอะไรมาพูดว่าลูกชายฉันมีลูกไม่ได้ ตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน ผู้หญิงเป็นคนมีลูก ใครเห็นผู้ชายคลอดลูกกัน เล่าขำ ๆ กันได้”