“พี่ฉีเยว่ พี่ฉีเยว่ มากินข้าวได้แล้ว” เสียงของเจียงหลินหว่านดังมาจากห้องนั่งเล่น
ลู่ฉีเยว่สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
“พี่ฉีเยว่ มากินข้าวได้แล้ว” เจียงหลินหว่านโผล่หัวเข้ามาตะโกน
ลู่ฉีเยว่มองเธอ นึกถึงเมื่อครู่... ภาพทั้งหมดสับสนทับซ้อนกัน พุ่งเข้าใส่หัวของเขาอย่างบ้าคลั่ง
ชายผู้สุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอด ต่อให้ภูเขาถล่มต่อหน้าก็ไม่สีหน้าเปลี่ยนไป แค่เพียงชั่วขณะ ใบหูของเขาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
แม้แต่ผิวหนังหลังใบหูและลำคอก็ค่อยๆ แต้มสีชมพูบางๆ ขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
“เธอออกไปก่อน ข้าจะใส่เสื้อ” ลู่ฉีเยว่กดความตื่นตระหนกในใจลง
เขาอายุยี่สิบกว่า ปีในกองทัพหลายปี รู้จักควบคุมตัวเอง ไม่เคยคิดเรื่องสตรี ไม่เคยอับอายจนถึงขั้นนี้มาก่อน
ลู่ฉีเยว่กระแอมไอหนึ่งครั้ง เดินออกจากห้องไป ปิดบังความเขินอาย ล้างหน้าล้างตาแล้วเพิ่งจะนั่งลง
เจียงหลินหว่านก็รีบผลักจานอาหารมาข้างหน้าเขาอย่างรวดเร็ว
เช้านี้เป็นเนื้อแกะตุ๋นซีอิ๊ว เนื้อวัวตุ๋นโกวจี่ โจ๊กลูกเดือยดำ ทั้งหมดล้วนเป็นของบำรุงให้ร่างกายอบอุ่นและเสริมพลัง
ตอนเที่ยงเป็นไข่ผัดกุยช่าย หอยนางรมกระเทียม ลำไยตุ๋นตะพาบน้ำ ซึ่งใส่สมุนไพรเฉพาะอื่นๆ เพิ่มเข้าไปด้วย
ติดต่อกันสองสามวัน ลู่ฉีเยว่รู้สึกว่าตัวเองคงจะป่วยเข้าแล้ว หลับตาลงเมื่อไหร่ก็เห็นภาพหญิงสาวตัวน้อยกอดรัดเขาไม่ปล่อย ทุกคืนเสียงดนตรีไม่ขาด ทุกเช้ายังไม่ทันฟ้าสางเขาก็ต้องตื่นมาซักผ้าปูที่นอน
โดยเฉพาะตอนกลางวันแสกๆ ที่เห็นหญิงสาวคนนั้น เขาควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้
ทนมาจนกระทั่งวันหยุดแต่งงานสิ้นสุดลง ลู่ฉีเยว่ตื่นแต่เช้าตรู่ กลับเข้ากองทหาร เขารู้สึกว่าตอนนี้เขาต้องอยู่ห่างจากหญิงสาวตัวน้อยคนนั้น