“ใช่ ฉันว่าเจียงหลินหว่านพูดถูก ผู้ชายออกไปหางานทำลำบากลำบาก เราผู้หญิงก็ไม่ควรขี้เกียจ
การทำงานด้วยสองมือของตัวเองเพื่อทำให้ครอบครัวดีขึ้น ไม่ได้น่าอายอะไรเลย” หลิวกุ้ยหยิงยกมือสองข้างเห็นด้วยอย่างเต็มที่
ครอบครัวทหารที่นี่ไม่ใช่ทุกคนจะรวย มีภรรยาทหารที่มาจากชนบทไม่น้อย ลูก ๆ เต็มบ้าน อาศัยผู้ชายคนเดียวหาเลี้ยงครอบครัว ชีวิตก็ลำบากไม่น้อย
ก่อนหน้านี้ถูกภาพลักษณ์ของภรรยาทหาร ‘ขัง’ ไว้ พอได้ยินคำพูดของเจียงหลินหว่าน ต่างคนต่างกล้าที่จะออกมาก้าวหน้า “ฉันว่าเจียงหลินหว่านพูดถูก เราผู้หญิงก็หาเลี้ยงครอบครัวได้ ไม่ได้น่าอายอะไรเลย”
“เจียงหลินหว่าน หนูรอพี่หน่อยได้ไหม หนูอยากไปเก็บหอยกับพี่ด้วย”
“หนูก็จะไปด้วย พี่เจียงหลินหว่าน พาหนูไปด้วย”
ซ่งหมานหยูถูกทำจนพูดไม่ออก เห็นคนเหล่านี้ต่างเข้าข้างเจียงหลินหว่าน รอยยิ้มแสร้งบนใบหน้ารักษาไว้ไม่อยู่ หันหลังให้ตาแดงแล้วเดินจากไปอย่างน่าอับอาย
พยาบาลที่เพิ่งพูดคุยกันอยู่ เห็นเจียงหลินหว่านก็ยกนิ้วโป้งให้ทันที ภรรยาผู้บัญชาการลู่เก่งจริง ๆ พวกเธอก็ทนท่าทีหยิ่งยโสของซ่งหมานหยูไม่ไหว นับบรรพบุรุษกลับไป บ้านใครไม่ใช่ชาวนา
เจียงหลินหว่านหันไปมองหลิวกุ้ยหยิง นี่คือสถานที่ที่เธอหาเจอ
“ทุกคนรีบหน่อยนะ ถ้าไปสายน้ำขึ้นก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว” หลิวกุ้ยหยิงเร่งรีบ แล้วลากเจียงหลินหว่านเข้าไปในร้านค้าสวัสดิการ ซื้อรองเท้ายางหนึ่งคู่