ลู่ฉีเยว่หน้าดำหน้าแดง กำลังจะเอ่ยปากอธิบาย เจียงหลินหว่านเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของเขาก็เอ่ยขึ้นว่า "พี่ฉีเยว่คือคนของฉัน เขาเก่งไม่เก่งฉันรู้ดี
ไม่ต้องให้ทุกคนมาวิตกกังวลแทน" พูดจบก็หยุดไปครู่หนึ่ง "ฉันเป็นหมอ ฉันจะรักษาเขาให้หาย และเราจะมีลูกด้วยกัน"
อาการของลู่ฉีเยว่แบบนี้เป็นอาการทั่วไปของการถูกความเย็นทำร้ายร่างกาย เพียงรักษาให้หายดีแล้ว ลูกก็จะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
ลู่เฉิงยวี่หัวเราะเย้ยหยัน หากลู่ฉีเยว่ทำได้จริง ๆ ชาตินี้คงไม่ต้องอยู่อย่างไม่มีคู่ครองจนต้องไปรับเลี้ยงลูกชายของเพื่อนร่วมรบ
เจียงหลินหว่านได้ยินเสียงหัวเราะของเขา หันไปยื่นมือออกมา "ลู่เฉิงยวี่ เมื่อก่อนนายหลอกเอาของของตระกูลเจียงจากฉันไป ขอคืนฉันเดี๋ยวนี้"
ลู่เฉิงยวี่ที่กำลังยิ้มเยาะอยู่สะดุ้งหน้าเสีย ๆ "เจียงหลินหว่าน ต่อให้แกกับลุงเล็กมีลูกหรือไม่ ต่อไปก็ต้องให้ฉันเป็นผู้สืบสกุลอยู่ดี
ของพวกนั้นก็ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่ฉันกับซูเหยาให้ลูกชายแกฟรี ๆ"
เจียงหลินหว่านยิ้มเยาะ ในชาติก่อนถ้าไม่ได้แต่งกับผู้ชายคนนี้ เธอคงไม่รู้ว่าคนที่ดูปกติ แต่กลับไม่แข็งแรงอย่างลู่เฉิงยวี่
"ลู่เฉิงยวี่ เรื่องลูกไม่ต้องรบกวนนาย ฉันได้ยินว่าตอนเช้าบ้านนายโดนขโมยของ
ถ้าไม่มีเงินจ่าย ก็เขียนใบหนี้มาให้ฉัน สามพันหยวนห้ามขาดแม้แต่สตางค์เดียว ไม่งั้นฉันจะไปแจ้งความตำรวจ" เจียงหลินหว่านพูดเสียงเย็น
ลู่เฉิงยวี่มองเจียงหลินหว่านด้วยความอับอาย พอสบตากับสายตาที่เย็นชาของลู่ฉีเยว่ เขาก็จำใจกลับห้องไปหยิบกระดาษปากกาเขียนใบหนี้