ชาติก่อนที่อยู่ตระกูลลู่ฝั่งพี่ใหญ่ ลู่เฉิงยวี่ให้เงินใช้เดือนละสิบบาท ตระกูลลู่ยังอยากกินเนื้อทุกมื้อ เธอต้องเอาตังค์ตัวเองมาอุดหนุนคนในบ้านทั้งแก่ทั้งเด็ก ยังถูกว่าหาเงินไม่พอใช้
พี่ฉีเยว่คงไม่คิดว่าเธอหาเงินไม่พอใช้แล้วจะหย่ากับเธอใช่ไหม!
พอคิดว่าจะไม่ได้เจอคุณปู่ พ่อแม่ เจียงหลินหว่านก็กลัวจนส่ายหัว รีบวางครีมบำรุงผิวพวกนั้นลง
ลู่ฉีเยว่ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ถึงได้กลัวขนาดนั้น หันไปทางพนักงานขาย ชี้ไปที่ของที่เจียงหลินหว่านอยากได้เมื่อกี้ "ตามที่เธอว่า เอาอย่างละสิบชิ้น"
แล้วหันมามองเจียงหลินหว่าน "ผู้ชายหาเงินมาก็ให้เมียใช้สิ ถ้าฉันไม่มีเงินซื้อก็แปลว่าฉันทำงานไม่พอ"
"ฉันแค่กลัวของมันจะหมดอายุเลยถามดู เธออย่าคิดมาก"
พนักงานขายได้ยินแล้วอิจฉาขึ้นมา "สาวน้อย เธอโชคดีจริง ๆ ผู้ชายทั้งหล่อทั้งใจป้ำ"
เจียงหลินหว่านเงยหน้าขึ้น สายตาชนกับเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ขนตาร่วงปรอย ๆ อย่างรวดเร็ว เปลือกตายาวสั่นระริก
ปลายหูแดงวาบ กระจายจากโคนหูไปถึงแก้ม
พี่ฉีเยว่กับลู่เฉิงยวี่ต่างกันมากจริง ๆ
พนักงานขายเพิ่งจะห่อของเสร็จ ก็มีเสียงอึกทึกดังขึ้นในฝูงชน ผู้คนมากมายพากันล้อมเข้าไป
แล้วก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้
คนรอบข้างแตกตื่น ทุกคนช่วยกันพยุงคน
ชายหนุ่มคนหนึ่งรีบสอดเข้าไปในฝูงชน "อย่าเพิ่งขยับ ผมเป็นหมอ"
พูดจบก็ย่อตัวลงดูอาการของคนแก่ที่ดูจะหนัก แล้วก็ทำหน้ายุ่งยาก "รีบไปโรงพยาบาลเถอะ ช้าเดี๋ยวจะสายเกินแก้"
คนใจบุญหลายคนกำลังจะช่วยกันหามคนแก่ไปโรงพยาบาล