ที่หน้าประตู มีคนชุดเครื่องแบบหลายคนเดินเข้ามา ตามมาด้วยตำรวจ หัวหน้าขบวนเห็นคุณปู่ลู่ก็ทำความเคารพแล้วร้องเรียก "ผู้บัญชาการลู่"
จากนั้นก็สั่งลูกน้อง "พาตัวไป"
คุณปู่ลู่มองดูกชายถูกพาตัวไป สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ
ลู่เจี้ยนกั๋วเพิ่งถูกพาออกไป เย่า ลาเหมยก็พุ่งเข้ามา ตะโกนเสียงดัง "พวกคุณเป็นใคร กล้าจับสามีฉันหรือไง
รีบปล่อยสามีฉันเดี๋ยวนี้ พวกคุณรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร เขาคือหัวหน้าแผนกใหญ่ของโรงพยาบาลในเมือง"
คนจากสำนักงานปราบปรามการฉ้อฉลไม่สนใจเธอ พาลู่เจี้ยนกั๋วขึ้นรถไป
เย่า ลาเหมยได้แต่มองดูสามีถูกจับไป ตะลึงไปครู่หนึ่ง พอรถหายลับตา เธอก็ร้องไห้โวยวายพุ่งเข้าไปในห้องของคุณปู่ลู่ แล้วก็เริ่มอาละวาดดิ้นรน
"พ่อ ทำไมพ่อมองดูเจี้ยนกั๋วถูกจับไปเฉยๆ
เขาจากไปแบบนี้ จะให้พวกเราลูกเล็กเมียน้อยอยู่ยังไง
ฉันไม่สน ต้องช่วยเจี้ยนกั๋วออกมาให้ได้ ไม่งั้นฉันจะนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน"
คุณปู่ลู่พอเห็นเย่า ลาเหมยก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ น้ำเสียงเย็นชา "ลุกขึ้นก่อน จะพูดอะไรก็พูดกันดีๆ ท่าทางแบบนี้มันเสียผู้เสียคน"
"พ่อ นี่พ่อตกลงจะช่วยเจี้ยนกั๋วออกมาแล้วใช่ไหม" เย่า ลาเหมยดีใจขึ้นมา
"เจี้ยนกั๋วไม่ใช่แค่พฤติกรรมฉ้อฉล แต่ยังแตะเส้นตายของประเทศ เขาออกมาไม่ได้หรอก" สายตาคุณปู่ลู่เย็นลงเล็กน้อย เสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อนุญาตให้ท้าทาย