ชาติก่อนนางเห็นมานักต่อความใจร้ายของคน เย่า ลาเหมยกับลู่เฉิงยวี่คนหนึ่งหลอกล่อคนหนึ่งกดดัน คั้นเอาเงินทองและแรงงานของนางจนหมดตัว ไม่ยอมจ่ายให้สักแดง สุดท้ายกลับเตะนางทิ้ง
นางคิดไว้ว่ากับลุงเล็กก็แค่ต่างฝ่ายต่างใช้ซึ่งกันและกัน นางขอให้เขาช่วยปกป้องครอบครัว ส่วนนางก็ช่วยให้ลุงเล็กไม่ต้องถูกหัวเราะเยาะว่าชาตินี้เป็นหมันหาภรรยาไม่ได้
แต่ชายผู้เย็นชา รู้จักประมาณตนเป็นที่สุดคนนี้ กลับยื่นทรัพย์สินทั้งหมดที่มีให้แก่นางอย่างเปิดเผย
เจียงหลินหว่านถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบบุหลงอันงดงามเต็มไปด้วยความตะลึง สายลมยามเย็นพัดปอยผมข้างแกะของนางปลิว ไกล้เคียงผิวพรรณอันขาวเนียนนุ่มนวลของนาง
"ไม่ได้ ฉันรับไว้ไม่ได้!"
"ทำไมล่ะ เธอไม่อยากแต่งงานกับฉันหรือ?" ลู่ฉีเยว่ถาม
เจียงหลินหว่านส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว: "เปล่า แต่เงินพวกนี้เป็นของคุณ..."
"ต่อจากนี้ก็เป็นของเธอด้วย ผู้ชายหาเงินมาไม่ก็เพื่อให้เมียใช้หรือไง!" ลู่ฉีเยว่ยัดใส่มือนางโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ: "หรือว่าเธอรังเกียจฉันที่เป็นหมัน?"
ผู้ชายหาเงินมาเพื่อให้เมียใช้หรือ... เจียงหลินหว่านพึมพำ ในหูมีแต่เสียงของลู่เฉิงยวี่ในชาติก่อนที่ชี้หน้านางด่า: "แต่งเธอเข้ามาช่างโชคร้ายเหลือเกิน หาเงินไม่ได้สักแดงจะมีประโยชน์อะไร?"
เจียงหลินหว่านได้ยินดังนั้นก็รีบส่ายหน้า: "ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น!"
เพียงแต่นางรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไร ได้แค่ชื่อเมียแล้วมารับเงินเขาไปมันไม่เหมาะสม แต่โรคที่ไม่สามารถมีลูกได้นี่บางทีอาจจะรักษาหายได้!