ลู่หวานหยุนสีหน้าแย่ถึงขีดสุด ซ่งหมานหยูไม่พลาดที่จะเติมเชื้อไฟ "ฉันได้ยินมาว่าผู้บัญชาการลู่กับเจียงหลินหว่านแยกกันนอนคนละห้อง"
"มองยังไงก็ไม่เหมือนคนมีความรัก ป้าอวิ๋น เธอกับฉีเยว่มีความรักกันจริงเหรอ?"
"มีความรักกันแล้วจะแยกห้องนอนกันได้ยังไง แถวเพิ่งแต่งงานกันไม่กี่วันก็ออกไปปฏิบัติภารกิจ ตอนแรกฉันเห็นฉีเยว่ชอบจื่อเสวียนขนาดนั้น ฉันยังคิดว่าเขาจะแต่งงานกับหมานหยูของเราซะอีก"
"แล้วยังเลี้ยงจื่อเสวียนเหมือนลูกแท้ๆ ใครจะไปรู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ผู้หญิงสาวๆ คนนี้ก็ทนต่อสิ่งยั่วยวนไม่ได้จริงๆ..." สองคนพูดกันคนละทีคนละเฟื่องอย่างเมามัน
แยกห้องนอนกัน!
คนอื่นไม่รู้ว่าลู่ฉีเยว่ไหวหรือไม่ไหว แต่ในฐานะคนในครอบครัว ลู่หวานหยุนรู้ดี หลานชายของนางแค่มีบุตรไม่ได้ ด้านอื่นน่ะยังปกติดี
นางพุ่งเข้าไปในห้อง เห็นชุดนอนทั้งสองห้อง และตู้เสื้อผ้าที่แยกเสื้อผ้ากันอย่างชัดเจน
เจียงหลินหว่านวางแผนให้หลานชายของนางแต่งงานกับนาง แล้วก็ควรทำหน้าที่ภรรยาให้ดี ไม่ใช่ออกไปมั่วผู้ชายข้างนอก
พอเห็นเจียงหลินหว่านยิ้มแย้มพูดคุยกับชายข้างนอก ลู่หวานหยุนความโกรธถึงขีดสุด นางเดินเร็วๆ ออกไป จ้องเจียงหลินหว่านแล้วต่อว่า "เจียงหลินหว่าน"
"เมื่อแต่งงานกับฉีเยว่ของฉันแล้ว ก็ควรทำหน้าที่ภรรยาให้ดี"
"ผู้หญิงมีสามีแล้ว ไปยิ้มแย้มพูดคุยกับผู้ชายต่อหน้าธารกำนัล มันสมควรหรือไง หรือว่าฉีเยว่ของฉันไม่ทำให้เธอพอใจ ถึงได้รีบร้อนไปหาชู้ข้างนอก"