ลู่หวานหยุนหน้าซีดแดงระเรื่อไปหมด ถ้าไม่เพราะมีคนมากมายอยู่นี่ นางจะต้องต่อยเจ้าเด็กหนุ่มนี่สักที ช่างเหลือเกินจริง ๆ
"ฉีเยว่ นี่คือป้าของเธอนะ เธอพูดกับป้าแบบนี้ได้ยังไง" หม่าอ้ายหัวยังจะมาเติมเชื้อไฟอีก
ลู่ฉีเยว่จ้องเขม็งไปทางนางอย่างเย็นชา ก่อนจะหันไปมองเหล่าภรรยาทหารรอบข้าง "พี่สะใภ้ทุกคนอยู่ที่นี่ งั้นผมจะพูดให้ฟังชัด ๆ เลย"
"ภรรยาผมคิดค้นตำรับยารักษาพิษงูขึ้นมาได้จริง ๆ เมื่อกี้ผมกลับมาเจอทหารยามของอดีตผู้บัญชาการพอดี เขาให้ผมกลับมาถามภรรยาว่ายินดีจะขายตำรับยาให้หรือไม่"
"ไม่ใช่แค่ตำรับยารักษาพิษงูเท่านั้น แต่ยังมียาที่ช่วยให้แผลหายเร็วขึ้นและบรรเทาอาการปวดได้ดีอีกด้วย"
พอเขาพูดจบ เหล่าภรรยาทหารรอบข้างต่างพากันตกตะลึง สามีของพวกนางล้วนเป็นทหาร เวลาออกปฏิบัติภารกิจก็หนีไม่พ้นอาการบาดเจ็บ โดยเฉพาะบนเกาะที่มีงูทะเลชุกชุม
ทุกครั้งที่สามีออกปฏิบัติภารกิจ พวกนางผู้หญิงเหล่านี้ก็พากันกระวนกระวาย หวาดกลัวว่าสามีจะถูกงูทะเลกัดเอาชีวิต หรือไม่ก็บาดแผลติดเชื้อไม่ได้รับการรักษาทันเวลา
ถ้าเจียงหลินหว่านคิดค้นตำรับยาอันมีค่าเหล่านี้ขึ้นมาจริง ๆ นางก็คือผู้มีพระคุณของพวกนางทุกคน
"ฉีเยว่ เรื่องแบบนี้พูดเล่นไม่ได้นะ" ลู่หวานหยุนขมวดคิ้ว
"ป้าใหญ่ครับ ผมดูเป็นคนไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นหรือไง?" ลู่ฉีเยว่พูดจบก็ก้มหน้ามองเจียงหลินหว่านในอ้อมแขน "คุณยินดีขายตำรับยาให้เขตทหารไหม?"
ทุกคนจ้องมองด้วยความคาดหวัง
เจียงหลินหว่านเงยหน้าขึ้น สีหน้าเรียบนิ่ง แต่คำพูดหนักแน่น "ตำรับยาสองอย่างนี้ ฉันไม่ขาย ฉันจะยกให้เขตทหารฟรี ๆ"