ลู่ฉีเยว่รู้สึกว่าตัวเองคงจะป่วยสักอย่าง และเป็นโรคที่อดไม่ได้ที่จะคิดถึงสาวน้อยของตัวเอง
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นเขารีบไปโรงพยาบาลทหาร ทันทีที่ซ่งหมานหยูเห็นเขาก็วิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นเต้น "พี่ฉีเยว่ ไม่สบายตรงไหนหรือคะ"
"ฉันบอกแล้วไงว่าร่างกายคุณไม่ค่อยแข็งแรง ต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิด แต่ภรรยาคุณน่ะ เอาแต่วิ่งไปหาชาวประมง ถ้าฉันได้ดูแลคุณ ฉันจะดูแลคุณเป็นอย่างดีแน่นอน"
ลู่ฉีเยว่ฟังแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเย็นชาลง "สหายซ่ง ผมมีครอบครัวแล้ว คำพูดแบบนี้พูดเล่นไม่ได้นะ"
"ถ้าคนอื่นได้ยินเข้า จะไม่ดีต่อชื่อเสียงของเราทั้งคู่"
พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไป ซ่งหมานหยูโกรธจนหน้าเขียว ผู้ชายคนนี้ช่างไม่รู้จักอ่อนโยนเอาเสียเลย
ลู่ฉีเยว่ไปที่ห้องตรวจแล้วเล่าอาการให้ฟัง ซ่งจิ่งหมิงได้ยินแล้วหัวเราะจนแทบหุบปากไม่ลง
ลู่ฉีเยว่หน้านิ่ว "หัวเราะอะไร ข้าไม่หาย ข้าจะทำให้แกหัวเราะไม่ได้ไปตลอดชีวิต"
"พี่ฉีเยว่ ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าไร้นะ แกแต่งงานไปแล้วแท้ๆ ทำไมยังไม่รู้จักเปิดใจอีก เธอไม่ได้แยกห้องนอนกับพี่สะใภ้หรือไง"
ซ่งหมานหยูที่แอบฟังอยู่หน้าประตูดีใจจนต้องปิดปากไว้ เธอรู้อยู่แล้วว่าพี่ฉีเยว่ก่อนหน้านี้ยอมมาสู่ขอเธอ แค่ยังไม่มีคู่ พอกลับบ้านไปมีคู่ขึ้นมา ก็คงถูกบังคับแน่นอน
"ใคร?" ลู่ฉีเยว่ลุกขึ้นยืนอย่างระแวดระวัง ซ่งหมานหยูตกใจกลัวรีบวิ่งหนีไป
เห็นหน้าประตูไม่มีใคร ลู่ฉีเยว่หันไปทางซ่งจิ่งหมิงอย่างรำคาญ "อย่ามัวทำเป็นลึกลับ"