"ฉันไม่รู้จักสมุนไพรเลย" พี่ใหญ่พูดอย่างเก้อเขิน
เจียงหลินหว่านคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "รอฉันว่างๆ จะวาดรูปสมุนไพรให้เธอสักชุด ตอนนั้นเธอจะได้ดูรูปแล้วหาสมุนไพรตามนั้น ถ้าหาได้มากๆ ก็ขายให้ฉันได้ ฉันรับซื้อหมด
อย่าให้รากช้ำ ยิ่งสดยิ่งดี" ในยุคนี้ไม่มีใครปลูกสมุนไพรจีน สมุนไพรหลายชนิดหายาก เธออยากปลูกเพิ่มอีกหลายชนิด
"ขอบใจน้องสาวมาก" พี่ใหญ่รับขวดยาไปด้วยสีหน้าตื่นเต้น
ยานี้ใช้ได้ผลจริงๆ ครั้งก่อนที่สามีเธอออกทะเล ถูกหินใต้น้ำบาดที่เท้า พอใช้ยานี้ก็หายเจ็บทันที แถมไม่ถึงสองวันแผลก็หายสนิท
ดีกว่ายาแก้อักเสบของโรงพยาบาลตั้งเยอะ
"เย็นนี้กินข้าวที่บ้านก่อนสิ" โจวอาหมวยมองเจียงหลินหว่านแล้วชวนอย่างอบอุ่น
เจียงหลินหว่านไม่กล้าอยู่ต่อ พวกเธอหลายคนขนาดนี้ เกรงว่าจะกินข้าวในบ้านเขาจนหมด
ส่ายหน้าปฏิเสธ หลิวกุ้ยหยิงกับคนอื่นๆ ก็รู้กาลเทศะ พากันโบกมือปฏิเสธแล้วยิ้มพูด "พวกเราไม่กล้าอยู่หรอก คนในบ้านกับลูกๆ ยังรอเรากลับไปทำกับข้าวอยู่เลย"
พูดจบก็พากันออกจากลานบ้านไป
หลายคนได้ของมาเต็มไม้เต็มมือ เดินกลับไปยังเขตทหาร ระหว่างทางเจอป้าแก่คนหนึ่งร้องไห้พร้อมกับรั้งชายวัยกลางคนที่ใส่เสื้อกาวน์ขาวและแว่นตาไว้ "หมอหลัว ขอร้องล่ะ ช่วยชีวิตลูกชายฉันด้วยเถอะ"
หลัวจี๋หมินขมวดคิ้ว ไม่ใช่ว่าเขาไม่คิดจะช่วย แต่เขาช่วยไม่ได้จริงๆ คนไข้อาเจียนเป็นเลือดแล้ว แทบจะยืนยันได้ว่าเป็นวัณโรคชนิดโพรง หลอดเลือดถูกแผลโรคกร่อนจนฉีกขาด
ผนังโพรงเต็มไปด้วยเชื้อวัณโรค ยาแทบจะซึมเข้าไปไม่ได้ สภาพแบบนี้ถึงกินยาก็คงไม่หาย แล้วยิ่งยาก็ไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวชาวประมงจะแบกรับไหว